Cukrzyca typu 2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cukrzyca insulinoniezależna
diabetes mellitus typi 2
ICD-10 E11
E11.0 cukrzyca ze śpiączką
E11.1 cukrzyca z kwasicą ketonową
E11.2 cukrzyca z powikłaniami nerkowymi
E11.3 cukrzyca z powikłaniami ocznymi
E11.4 cukrzyca z powikłaniami neurologicznymi
E11.5 cukrzyca z powikłaniami naczyniowymi
E11.6 cukrzyca z innymi określonymi powikłaniami
E11.7 cukrzyca z wieloma powikłaniami
E11.8 cukrzyca z nieokreślonymi powikłaniami
E11.9 cukrzyca bez powikłań

Cukrzyca typu 2 (łac. diabetes mellitus typi 2), nazywana też cukrzycą insulinoniezależną, NIDDM (ang. Non Insulin Dependent Diabetes Mellitus) – choroba metaboliczna, która pierwotnie charakteryzuje się opornością na insulinę, względnym niedoborem insuliny oraz hiperglikemią.

Cukrzyca typu 2 często jest wynikiem otyłości – szczególnie otyłości brzusznej. Jest to również powikłanie niektórych chorób metabolicznych, np. zespołu policystycznych jajników, Zespołu Cushinga.

Leczenie polega na:

  • zmianie stylu życia (np. wzrost aktywności fizycznej, redukcja nadwagi),
  • stosowaniu diety cukrzycowej (np. unikanie węglowodanów prostych, podział na 3 posiłki główne i dwa dodatkowe),
  • stosowaniem leków doustnych (czasem skojarzenia dwóch leków o odmiennym mechanizmie działania – gdy dietą i wysiłkiem fizycznym nie można unormować glikemii),
  • stosowaniu insuliny przy wtórnej nieskuteczności leków doustnych (czasem połączenia leku doustnego i insuliny).

CDC opisuje wzrost zachorowalności na cukrzycę typu 2 jako epidemię[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.