Cunard Line

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Cunard Line (1934-1947: Cunard White-Star Limited) – brytyjskie przedsiębiorstwo żeglugowe operujące takimi statkami wycieczkowymi jak między innymi Queen Mary 2.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historia Cunard ma swoje początki w 1838 roku, kiedy to kanadyjski magnat morski Samuel Cunard wspólnie z inżynierem Robertem Napierem, biznesmenem Jamesem Donaldsonem, sir George'em Burnsem i Davidem MacIverem stworzył Brytyjską i Północnoamerykańską Królewską Parowcową Kompanię Pocztową (British and North American Royal Mail Steam Packet Company) w Halifax (Nowa Szkocja). Firma wygrała przetarg na prawa do przewozu poczty pomiędzy Anglią a Ameryką Północną. Wygrana w tym przetargu pozwoliła im na używanie formuły RMS (Royal Mail Steamer) w nazwach ich statków. Niedługo po tym wydarzeniu firma zmienła swoją nazwę na Cunard Steamships Limited.

Kapitan machający ze statku Cunard Line

W roku 1840 pierwszy parowiec linii Cunard przepłynął z Liverpoolu do Bostonu zakreślając początek pierwszego regularnego połączenia morskiego przewożącego zarówno pasażerów jak i towary. Linia Cunard napotkała na swojej drodze liczną konkurencję ze strony Brytyjczyków, Niemców jak i Amerykanów, ale wszystkich ich pokonała m.in. dzięki wielkiemu naciskowi na bezpieczeństwo pasażerów. W istocie firma nigdy nie straciła statku pasażerskiego w wyniku katastrofy (jedynie w wyniku działań wroga w czasie wojny).

Do linii Cunarda należał m.in. pierwszy żelazny transatlantyk Persia, a także ostatni bocznokołowiec, który był zdobywcą Błękitnej Wstęgi Atlantyku Scotia.

Flota Cunard Line w II połowie XIX w. nie należała ani do największej, ani do najszybszej, ale słynęła z niezawodności oraz bezpieczeństwa. Po znacznym pomnożeniu swojego majątku firma przejęła Kanadyjską Północną Linię Okrętową (Canadian Northern Steamship Limited).

7 czerwca 1907 roku zwodowano RMS Lusitania – największy i najbardziej luksusowy statek na owe czasy. Niestety już parę lat po jej zbudowaniu (7 maja 1915 roku) została ona zatopiona przez niemieckiego U-Boota podczas swojego 202. rejsu przez Atlantyk. RMS Lusitania i jej bliźniaczka RMS Mauretania były pierwszymi wielkimi transatlantykami napędzanymi turbinami parowymi, co dawało prędkość znacznie większą od klasycznej maszyny tłokowej. Z tego też powodu oba statki biły rekordy prędkości, a RMS Mauretania po zatopieniu bliźniaczego statku utrzymała go przez wiele lat. Po zatonięciu Lusitanii jej miejsce zajęła podobnej budowy RMS Aquitania, która jako jedyny czterokominowy transatlantyk przetrwała następnie II wojnę światową.

RMS Lusitania - zatopiona 7 maja 1915

Do linii Cunarda należał także transatlantyk RMS Carpathia, który zasłynął uratowaniem ponad 700 rozbitków z Titanica, a po I wojnie światowej RMS Berengaria, dawny niemiecki transatlantyk Imperator, otrzymany w ramach reparacji wojennych.

W latach trzydziestych XX w. w czasie wielkiego kryzysu firma wpadła w tarapaty finansowe podczas budowy transatlantyku RMS Queen Mary, największego statku świata. Ostatecznym wyjściem z kłopotów okazało się połączenie z największym konkurentem, amerykańską pod względem kapitału, ale pływającą pod banderą brytyjską linią żeglugową White Star Line, która po utracie dwóch legendarnych bliźniaczych liniowców Titanica oraz Britannica nie mogła się pozbierać i uchodziła za linię pechową z uwagi na spektakularne straty kilku statków. Transakcja okazała się zbawienna dla obydwu firm, przy czym po kilku latach połączona firma wróciła do nazwy Cunard Line, jako że w istocie połączenie było wchłonięciem White Star Line.

Przez ponad półtora wieku Cunard dominował na rynku pasażerskich połączeń transatlantyckich, stając się jedną z najważniejszych kompanii na świecie. Jej statki odgrywały ogromną rolę w rozwoju gospodarki światowej oraz uczestniczyły w większości brytyjskich akcji militarnych od wojny krymskiej do wojny o Falklandy (w której kontenerowiec Atlantic Conveyor zatonął po trafieniu pociskiem rakietowym).

Linia zaczęła chylić się ku upadłości w latach 50. XX wieku z powodu bardzo szybkiego rozwoju transportu lotniczego. Zarząd firmy zadecydował o podpisaniu umowy partnerskiej z największą brytyjską linią lotniczą – BOAC (British Overseas Airways Corporation; teraz British Airways). W roku 1962 BOAC i Cunard stworzyły spółkę BOAC-Cunard Ltd., która obsługiwała połączenia lotnicze do Ameryki Północnej, na Karaiby oraz do Ameryki Południowej, ale pakt ten rozwiązano w 1966 roku.

6 listopada 2000 linia Cunard złożyła oficjalne zamówienie na statek RMS Queen Mary 2, który zwodowany został 25 sierpnia 2004. Jako zakres jego działania ustalono obsługę połączeń transatlantyckich, ale w istocie jest on wycieczkowcem. Do czasu zwodowania MS Freedom of the Seas (20 sierpnia 2005) był on największym statkiem pasażerskim na świecie.

W roku 1998 Cunard stał się jedną z licznych linii należących do Carnival Corporation (obecnie Carnival Corporation & plc). 1 stycznia 2005 wszelkie majątki, długi oraz zobowiązania linii zostały przejęte przez Carnival plc. Na tym zakończyła się bardzo długa historia Cunard Line Limited, jednak nazwa Cunard cały czas ze względów tradycyjnych widnieje na jednostce RMS Queen Mary 2. Ma ona też typowe dla Cunarda malowanie komina - czerwone z czarnym pierścieniem u szczytu.

Aktualnie ostatni statek Cunarda jest kontrolowany i użytkowany przez Princess Cruises z Kalifornii.

Statki[edytuj | edytuj kod]

Linia Cunard użytkowała wiele znanych statków, a wśród nich:

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Oto niektóre z wielu osiągnięć Cunard Line:

  • Pierwsze transatlantyckie połączenie pasażerskie (Britannia, 1840)
  • Pierwszy statek pasażerski z elektronicznym oświetleniem (Servia, 1881)
  • Pierwszy dwuśrubowy liniowiec oceaniczny (Campania, 1893)
  • Pierwsze centrum zdrowotne (Franconia, 1911)
  • Największy statek pasażerski (przed rokiem 1996, Queen Mary, 1940)
  • Największy statek pasażerski (nie licząc wycieczkowców) (Queen Mary 2, 2004)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]