Curtiss SB2C Helldiver

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Curtiss SB2C Helldiver
Curtiss SB2C Helldiver
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Curtiss-Wright Corporation
Typ pokładowy bombowiec nurkujący
Konstrukcja dolnopłat o konstrukcji metalowej, podwozie – chowane w locie
Załoga 2 (pilot, radiotelegrafista/strzelec pokładowy)
Historia
Data oblotu grudzień 1940
Lata produkcji 1943 –?
Dane techniczne
Napęd 1 silnik Wright R-2600 Cyclone
Moc 1400 kW
Wymiary
Rozpiętość 11,20 m
Długość 15,20 m
Wysokość 4,50 m
Powierzchnia nośna 39,20 m²
Masa
Własna 4,588 kg
Startowa 6202 kg (normalna)
7600 kg (maksymalna)
Osiągi
Prędkość maks. 473 km/h
Prędkość wznoszenia 9,0 m/s
Pułap 7600 m
Zasięg 1900 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2 działka kal. 20 mm (w skrzydłach)
2 sprzężone karabiny maszynowy kal. 7,62 mm (z tyłu kabiny)
do 900 kg bomb (dwie bomby pod skrzydłami lub dwie rakiety pod skrzydłami lub 1 torpeda w wewnętrznej komorze bombowej)
Użytkownicy
Stany Zjednoczone, Francja, Wielka Brytania, Włochy, Portugalia, Tajlandia, Grecja, Australia
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Curtis SB2C Helldiverbombowiec nurkujący produkowany dla US Navy w czasie II wojny światowej, działający głównie z pokładów lotniskowców.

Jako następca SBD był początkowo bardzo nielubiany przez swoje załogi, gdyż był większy, cięższy i miał krótszy zasięg niż jego poprzednik. Po pierwszych, bardzo pozytywnych doświadczeniach bojowych, załogi szybko zmieniły zdanie i w czasie wojny na Pacyfiku samoloty SB2C zatopiły więcej japońskich statków i okrętów niż jakikolwiek inny typ samolotu. Mimo rozmiarów, prędkość maksymalna SB2C była porównywalna do prędkości myśliwców i tylko Vought F4U Corsair miał nad nim znaczną przewagę.

Załogi nazwały go „Big-Tailed Beast” lub krócej „Beast” (ang. – „bestia z wielkim ogonem”, „bestia”), znany był także jako „Son-of-a-Bitch 2nd Class” (drań drugiej kategorii).

Pierwsze loty prototypu odbyły się w grudniu 1940, ale po pierwszych testach okazało się, że należy wprowadzić do oryginalnego projektu wiele zmian i poprawek. Samolot wszedł do służby dopiero w 1943. Jego pierwszą akcją bojową był atak na Rabaul 11 grudnia tego roku.

Angielska Royal Navy zamówiła 450 egzemplarzy tego samolotu, ale dostarczono tylko 26 sztuk, w służbie angielskiej znany był jako Curtiss Helldiver I. Po wojnie niepotrzebne samoloty zostały sprzedane do Francji, Włoch, Grecji, Portugalii i Tajlandii.

Dwa samoloty Curtiss SB2C w locie, 1943
Curtissy SB2C na pokładzie lotniskowca USS Shangri-La w 1947 r.
SB2C-1 Helldiver z roztrzaskanym ogonem po wylądowaniu na lotniskowcu USS Bunker Hill, 1943 r.
SB2C odpalający rakietę Tiny Tim