Cyganeria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cyganeria
La Bohème
Rodzaj opera seria
Muzyka Giacomo Puccini
Libretto Luigi Illica i Giuseppe Giacosa
Liczba aktów 4
Język oryginału włoski
Źródło literackie Sceny z życia cyganerii Henriego Murgera
Czas trwania ok. 180 min
Premiera 1 lutego 1896, Teatro Regio w Turynie
poprzednia
Manon Lescaut
następna
Tosca
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy opery Giacoma Pucciniego. Zobacz też: cyganeria artystyczna.

Cyganeria (oryginalny tytuł: La Bohème) – opera w czterech aktach Giacoma Pucciniego z 1896 roku.

Akcja rozgrywa się w Paryżu ok. 1830. Libretto to cztery fragmenty ukazujące obrazy z życia francuskiej cyganerii artystycznej w epoce balzakowskiej. Każdy fragment stanowi całość samą w sobie i kontrastuje z pozostałymi. Muzyka, w której zwraca uwagę zwłaszcza urozmaicona rytmika oraz barwność instrumentacji, oddaje różnorodność nastrojów powieści, przechodzących bezpośrednio od beztroskiej radości i szampańskiego humoru do przejmującego tragizmu.

Osoby[edytuj | edytuj kod]

Osoby Głos Występujący podczas premiery,

1 lutego 1896 (Dyrygent: - Arturo Toscanini)

Rodolfo, poeta tenor Evan Gorga
Marcello, malarz baryton Tieste Wilmant
Schaunard, muzyk baryton Antonio Pini-Corsi
Colline, filozof bas Michele Mazzara
Mimì, hafciarka sopran Cesira Ferrani
Musetta, śpiewaczka sopran Camilla Pasini
Alcindoro, radca stanu bas Alessandro Polonini
Benoît, właściciel kamienicy bas Alessandro Polonini
Parpignol, sprzedawca zabawek tenor Dante Zucchi
Sierżant bas Felice Fogli
Urzędnik komory celnej, studenci, mieszkańcy miasta, pracujące dziewczyny, sklepikarze, uliczni sprzedawcy, dzieci, kelnerzy, żołnierze

Treść[1][edytuj | edytuj kod]

Akcja rozgrywa się w Paryżu, ok. 1830 r.

Akt I[edytuj | edytuj kod]

Na poddaszu czterech bohemistów

Marcello maluje, Rodolfo spogląda przez okno. Aby utrzymać ciepło, palą rękopis dramatu Rodolfo. Colline, filozof, wchodzi cały trzęsący się i niezadowolony z niemożliwości oddania pod zastaw kilku książek. Schaunard, muzyk, przybywa z żywnością, drewnem, winem, cygarami i pieniędzmi. Źródło tego bogactwa tłumaczy pracą z ekscentrycznym angielskim dżentelmenem. Przyjaciele prawie nie słuchają jego opowieści, gdyż łapczywie rzucają się na jedzenie. Schaunard przerywa im oświadczając, że wszyscy pójdą świętować jego fortunę do Cafe Momus. Gdy piją, przybywa po czynsz właściciel domu - Benoît. Częstują go winem. Pijany opowiada o swoich miłosnych przygodach. Gdy przyznaje, że jest żonaty - w komicznym moralnym oburzeniu - bohemiści wyrzucają go z pokoju bez zapłaty. Pieniądze te dzielą między sobą na hulanki w Dzielnicy Łacińskiej.

Pozostali wychodzą, Rodolfo zostaje na moment sam, aby dokończyć artykuł, który pisze, obiecując jednocześnie, że wkrótce do nich dołączy. Słychać pukanie do drzwi, wchodzi Mimì - hafciarka - mieszkająca w innym pokoju tego samego budynku. Jej świeca gaśnie, nie mając zapałek prosi Rodolfo o pomoc. Dziękuje mu, lecz po kilku sekundach wraca mówiąc, że zgubiła klucze. Obie świece gasną, para potyka się w ciemności. Pragnący spędzić czas z Mimì Rodolfo, gdy znajduje klucze chowa je do kieszeni udając przy tym niewinnego. Podczas dwóch arii opowiadają sobie o swoich różnych środowiskach. Zniecierpliwieni przyjaciele dzwonią do Rodolfo. Gdy sugeruje im, że zostanie w domu, Mimì proponuje mu swoje towarzystwo. Odchodząc śpiewają o nowoznalezionej miłości.

Akt II[edytuj | edytuj kod]

Dzielnica Łacińska

Przed ulicznymi sprzedawcami zebrał się wielki tłum, łącznie z dziećmi. Pojawiają się bohemiści, czerwoni z radości. Rodolfo kupuje Mimì beret. Paryżanie plotkują z przyjaciółmi i targują się ze sprzedawcami; dzieci chcą zobaczyć wyroby Parpignol, sprzedawcy zabawek. Przyjaciele wchodzą do Cafe Momus.

Gdy jedzą, przybywa Musetta - dawna kochanka Marcello. Pojawia się w towarzystwie bogatego (i wiekowego) radcy stanu, Alcindoro. Zwraca się do niego jak do salonowego pieska. Jest oczywiste, że ma go dość. Ku zadowoleniu Paryżan, a zakłopotaniu jej towarzysza zaczyna śpiewać risqué w nadziei, że zwróci tym uwagę Marcello. Ten wkrótce płonie z zazdrości. By pozbyć się Alcindoro choćby na chwilę Musetta udaje, że ma ciasny but - wysyła tym samym Alcindoro do szewca. Musetta i Marcello wpadają sobie w ramiona i godzą się.

Przyjaciele otzrymują rachunek i ku ich zaskoczeniu okazuje się, że Schaunard nie ma wystarczająco pieniędzy, aby go zapłacić. Sprytna Musetta całą kwotą obciąża konto Alcindoro. Słychać dźwięk nadchodzących żołnierzy. Marcello i Colline niosą Musettę na ramionach wśród oklasków widzów. Gdy wyszli, przybywa Alcindoro. Kelner podaje mu rachunek; przerażony opada na krzesło.

Akt III[edytuj | edytuj kod]

W punkcie poboru opłat

Obnośni handlarze przechodzą przez bariery i wkraczają do miasta. Jest wśród nich Mimì, krztusząca się gwałtownie. Próbuje odnaleźć Marcello, który mieszka w małej tawernie w pobliżu karczmarza, dla którego maluje. Gdy go znajduje opowiada mu o jej ciężkim życiu z Rodolfo, który porzucił ją tamtej nocy. Marcello mówi Mimì, że Rodolfo śpi w środku. Ten budzi się i wychodzi szukać Marcello. Mimì ukrywa się. Słyszy rozmowę przyjaciół, w której Rodolfo tłumaczy porzucenie Mimì jej kokieterią. Wyraża również obawę, że jego ukochana zostanie pokonana przez śmiertelną chorobę (prawdopodobnie gruźlicę). Rodolfo ze względu na ubóstwo w jakim żyje niewiele mógłby zrobić, by jej pomóc. Ma nadzieję, że jego udawana nieuprzejmość sprawi, że Mimì znajdzie bogatszego zalotnika. Marcello próbuje uciszyć Rodolfo, lecz Mimì wszystko słyszy. Kaszel zdradza jej obecność. Para śpiewa o utraconej miłości. Planują, żeby rozstać się polubownie, lecz ich miłość jest zbyt silna. Obydwoje godzą się na to, aby pozostać razem do wiosny, dopóki świat nie obudzi się do życia. Tymczasem Marcello dołączył do Musetty, para kłóci się zaciekle.

Akt IV[edytuj | edytuj kod]

Poddasze

Marcello i Rodolfo tylko pozornie są w pracy, przede wszystkim myślą o stracie swoich ukochanych. Schaunard i Colline przybywają z ubogim obiadem; parodiują obfity bankiet, wspólny taniec i śpiew. Musetta przybywa z wieściami: Mimì porzuciła bogatego vicehrabiego, z którym związała sie po rozstaniu z Rodolfo wiosną. Wędrującą po ulicach, poważnie osłabioną przez chorobę znajduje Musetta i przyprowadza ją na poddasze. Wychudzona i blada wspiera się na krześle. By kupić leki, przyjaciele sprzedają kolczyki Musetty, Colline oddaje pod zastaw płaszcz. Mimì i Rodolfo zostają sami. Przywołują pierwsze spotkanie - świece, zgubiony klucz. Rodolfo wręcza jej beret, który zachował na pamiątkę ich miłości. Przyjaciele wracają z lekarstwami. Został wezwany lekarz, lecz Mimì jest już nieprzytomna. Podczas gdy Musetta się modli, chora umiera. Jej ciało znajduje Schaunard. Rodolfo wykrzykując imię ukochanej, płacze bezradnie.

Przypisy