Cyjanożelaziany(II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wzór strukturalny [Fe(CN)6]4−

Cyjanożelaziany(II) (tradyc. żelazocyjanki; nazwy systematyczne: heksacyjanidożelaziany(II) lub heksacyjanidożelaziany(4+), dawn. heksacyjanożelaziany(II)) – związki kompleksowe o ogólnym wzorze [Fe(CN)6]4−, w których funkcję anionu pełni kompleks żelaza(II) (Fe2+) z sześcioma grupami cyjankowymi (CN).

Najbardziej znanym żelazocyjankiem jest dobrze rozpuszczalny w wodzie żelazocyjanek potasu o wzorze: K4[Fe(CN)6]. Stosuje się go do wykrywania jonów Fe3+ (tworzy się wtedy błękit pruski) m.in. w proszkach do hartowania stali, litografii oraz przy barwieniu wina.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 80. ISBN 8371832400.