Cymbalaria bluszczykowata
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Cymbalaria bluszczykowata | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | astrowe |
| Rząd | jasnotowce |
| Rodzina | babkowate |
| Rodzaj | cymbalaria |
| Gatunek | cymbalaria bluszczykowata |
| Nazwa systematyczna | |
| Cymbalaria muralis P.G. Gaertn., B. Mey. & Scherb. Oekon. Fl. Wetterau 2:397. 1800[2] |
|
| Synonimy | |
|
Linaria cymbalaria (L.) Mill.) |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Cymbalaria bluszczykowata (Cymbalaria muralis G. Gaertn. et al.) – gatunek rośliny z rodziny babkowatych (Plantaginaceae), w systemach XX-wiecznych klasyfikowany zwykle do trędownikowatych (Scrophulariaceae). Występuje w Alpach, południowej Europie i północnej Afryce. Do Polski zawleczona w XVIII lub na początku XIX wieku z Włoch, kiedy to zapanowała moda na przypałacowe oranżerie i egzotyczną roślinność. We florze Polski ma status kenofitu (antropofit zadomowiony)[3].
Morfologia [edytuj]
- Łodyga
- Naga, nitkowata, purpurowo nabiegła, gęsto ukorzeniająca się, o długości 10-80 cm.
- Liście
- Soczyste, okrągłosercowate o szerokości 1-3 cm, o nerwacji dłoniastej z 3–7 klapkami ostro zakończonymi, ułożone skrętolegle na długich ogonkach. Jasnozielone, od spodu często purpurowo nabiegłe.
- Kwiaty
- Na długich szypułkach, po jednym w kącie liścia, grzbieciste, bez ostrogi – jedynie z zaokrągloną wypukłością, jasnofioletowe z żółtym środkiem. Kwitnie obficie od maja (kwietnia) do września.
- Owoc
- Prawie kulista torebka, dojrzewająca w szczelinach skał i murów (roślina geokarpiczna).
Zastosowanie [edytuj]
- Roślina ozdobna – roślina szybko rosnąca i łatwa w uprawie. Polecana jest na półcieniste miejsca w ogrodach skalnych, na północne ściany murków, na skarpy i cmentarze. Efektownie prezentuje się w skrzynkach balkonowych, szczelinach skalnych i na różnych ogrodowych elementach, jak np. głazy, rzeźby czy schody. Na 1 m² sadzi się 3–4 rośliny, aby osiągnąć zwarte runo. Roślinom należy zapewnić próchnicze i dość wilgotne podłoże. W bezśnieżne zimy pędy wymarzają, lecz wiosną i latem rośliny się łatwo regenerują. Roślina odnawia się przez samosiew i rozłogi. Nowe nasadzenia wykonuje się przy pomocy odciętych, ukorzenionych rozłogów[4].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-10].
- ↑ Taxon: Cymbalaria muralis (ang.). Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-11].
- ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
- ↑ „Mój piękny ogród”. nr 6/2007.
