Cymbalaria bluszczykowata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cymbalaria bluszczykowata
Cymbalaria muralis3.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina babkowate
Rodzaj cymbalaria
Gatunek cymbalaria bluszczykowata
Nazwa systematyczna
Cymbalaria muralis P.G. Gaertn., B. Mey. & Scherb.
Oekon. Fl. Wetterau 2:397. 1800[2]
Synonimy

Linaria cymbalaria (L.) Mill.)

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Cymbalaria bluszczykowata (Cymbalaria muralis G. Gaertn. et al.) – gatunek rośliny z rodziny babkowatych (Plantaginaceae), w systemach XX-wiecznych klasyfikowany zwykle do trędownikowatych (Scrophulariaceae). Występuje w Alpach, południowej Europie i północnej Afryce. Do Polski zawleczona w XVIII lub na początku XIX wieku z Włoch, kiedy to zapanowała moda na przypałacowe oranżerie i egzotyczną roślinność. We florze Polski ma status kenofitu (antropofit zadomowiony)[3].

Kwiat
Cymbalaria bluszczykowata na murze wapiennym

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Naga, nitkowata, purpurowo nabiegła, gęsto ukorzeniająca się, o długości 10-80 cm.
Liście
Soczyste, okrągłosercowate o szerokości 1-3 cm, o nerwacji dłoniastej z 3–7 klapkami ostro zakończonymi, ułożone skrętolegle na długich ogonkach. Jasnozielone, od spodu często purpurowo nabiegłe.
Kwiaty
Na długich szypułkach, po jednym w kącie liścia, grzbieciste, bez ostrogi – jedynie z zaokrągloną wypukłością, jasnofioletowe z żółtym środkiem. Kwitnie obficie od maja (kwietnia) do września.
Owoc
Prawie kulista torebka, dojrzewająca w szczelinach skał i murów (roślina geokarpiczna).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina ozdobna – roślina szybko rosnąca i łatwa w uprawie. Polecana jest na półcieniste miejsca w ogrodach skalnych, na północne ściany murków, na skarpy i cmentarze. Efektownie prezentuje się w skrzynkach balkonowych, szczelinach skalnych i na różnych ogrodowych elementach, jak np. głazy, rzeźby czy schody. Na 1 m² sadzi się 3–4 rośliny, aby osiągnąć zwarte runo. Roślinom należy zapewnić próchnicze i dość wilgotne podłoże. W bezśnieżne zimy pędy wymarzają, lecz wiosną i latem rośliny się łatwo regenerują. Roślina odnawia się przez samosiew i rozłogi. Nowe nasadzenia wykonuje się przy pomocy odciętych, ukorzenionych rozłogów[4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-10].
  2. Taxon: Cymbalaria muralis (ang.). Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-11].
  3. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
  4. „Mój piękny ogród”. nr 6/2007.