Cyprysik japoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cyprysik japoński
Chamaecyparis obtusa 'Nana Gracilis' 02.jpg
'Nana Gracilis'
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada nagonasienne
Podgromada nagonasienne drobnolistne
Klasa iglaste
Rząd Cupressales
Rodzina cyprysowate
Rodzaj cyprysik
Gatunek cyprysik japoński
Nazwa systematyczna
Chamaecyparis obtusa (Siebold & Zucc.) Endl.
Syn. conif. 63. 1847
Status ochronny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)
EX EW CR EN VU NT LC
Horizontal rule line (black-blue).gif
Kategoria: podwyższonego ryzyka
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons
Cyprysik stożkowy w swoim naturalnym środowisku (Japonia)
'Tsatsumi Gold'
Morfologia

Cyprysik japoński, hinoki, c. tępołuskowy (Chamaecyparis obtusa) – gatunek rośliny należący do rodziny cyprysowatych. Pochodzi z Japonii, występuje na japońskich wyspach Honsiu, Kiusiu oraz na Tajwanie[1]. Jest uprawiany w wielu krajach świata jako roślina ozdobna.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo o zimozielonych liściach, osiągające w swojej ojczyźnie wysokość do 40 m. Ma zróżnicowany pokrój, w zależności od odmiany. Uprawiane odmiany często są krzewami.
Pędy
Pierzasto lub muszelkowato rozgałęzione, na spodniej stronie mają srebrzyste linie.
Liście
Łuskowate, wyrastające gęsto i dachówkowato zachodzące na siebie.
Kwiaty
Drobne, zebrane w niepozorne kwiatostany. Dojrzałe szyszki mają średnicę około 1 cm, są kuliste, czerwonawobrązowe.

Wybrane odmiany[edytuj | edytuj kod]

  • 'Drath' – krzew o wąskostożkowatym pokroju, bardzo grubych, widłakowato rozgałezionych pędach i szarozielonych łuskach. Po 10 latach uprawy osiąga do 2 m wysokości.
  • 'Filicoides' – karłowaty krzew o wysokości po 10 latach uprawy do 1 m. Ma nieregularny pokrój, pędy ciemnozielone, pap[roiowato rozgałęzione
  • 'Nana Gracilis' – karłowaty krzew (po 10 latach uprawy osiąga 0,5 m wysokości). Ma szerokostożkowy pokrój, rozgałęzienia muszlowato skręcone, pędy ciemnozielone, błyszczące. Szczególnie nadaje się do uprawy w doniczkach.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Uprawiany jest jako roślina ozdobna w parkach i ogrodach przydomowych. W ogrodach typu japońskiego jest jednym z podstawowych gatunków. Często jest uprawiany w pojemnikach, nadaje się też dość dobrze na bonsai. W ogrodach uprawiane są głównie odmiany niskie, osiągające wysokość do 2 m, istnieją też odmiany jeszcze bardziej karłowe.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Wymagania. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby, może rosnąć w półcieniu. Wymaga stałej wilgotności podłoża, podczas suszy trzeba go podlewać. Należy go sadzić w zacisznym miejscu, gdyż silne i zimne wiatry powodują obumieranie pędów. Jego wytrzymałość na mróz nie jest pełna (strefa mrozoodporności 6A, 6B, do –23°C).
  • Sposób uprawy. W ciągu roku nawozi się go 2-3 razy nawozami do roślin iglastych. Wskazane jest podlewanie go podczas zimy w czasie odwilży. Zalegający na gałęziach śnieg usuwa się, może bowiem spowodować trwałe ich odkształcenie. Obumarłe pędy usuwa się.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
  2. Iglak o wielu twarzach. [dostęp 2009-05-19].
  3. Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.