Cyprysik japoński

Cyprysik japoński
'Nana Gracilis'
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	naczyniowe
Nadgromada	nasienne
Gromada	nagonasienne
Podgromada	nagonasienne drobnolistne
Klasa	iglaste
Rząd	Cupressales
Rodzina	cyprysowate
Rodzaj	cyprysik
Gatunek	cyprysik japoński
Nazwa systematyczna
Chamaecyparis obtusa (Siebold & Zucc.) Endl.
Syn. conif. 63. 1847
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Cyprysik stożkowy w swoim naturalnym środowisku (Japonia)

'Tsatsumi Gold'

Morfologia

Cyprysik japoński, hinoki, c. tępołuskowy (Chamaecyparis obtusa) – gatunek rośliny należący do rodziny cyprysowatych. Pochodzi z Japonii, występuje na japońskich wyspach Honsiu, Kiusiu oraz na Tajwanie. Jest uprawiany w wielu krajach świata jako roślina ozdobna.

Morfologia

Pokrój

Drzewo o zimozielonych liściach, osiągające w swojej ojczyźnie wysokość do 40 m. Ma zróżnicowany pokrój, w zależności od odmiany. Uprawiane odmiany często są krzewami.

Pędy

Pierzasto lub muszelkowato rozgałęzione, na spodniej stronie mają srebrzyste linie.

Liście

Łuskowate, wyrastające gęsto i dachówkowato zachodzące na siebie.

Kwiaty

Drobne, zebrane w niepozorne kwiatostany. Dojrzałe szyszki mają średnicę około 1 cm, są kuliste, czerwonawobrązowe.

Wybrane odmiany

• 'Drath' – krzew o wąskostożkowatym pokroju, bardzo grubych, widłakowato rozgałezionych pędach i szarozielonych łuskach. Po 10 latach uprawy osiąga do 2 m wysokości.
• 'Filicoides' – karłowaty krzew o wysokości po 10 latach uprawy do 1 m. Ma nieregularny pokrój, pędy ciemnozielone, pap[roiowato rozgałęzione
• 'Nana Gracilis' – karłowaty krzew (po 10 latach uprawy osiąga 0,5 m wysokości). Ma szerokostożkowy pokrój, rozgałęzienia muszlowato skręcone, pędy ciemnozielone, błyszczące. Szczególnie nadaje się do uprawy w doniczkach.

Zastosowanie

Uprawiany jest jako roślina ozdobna w parkach i ogrodach przydomowych. W ogrodach typu japońskiego jest jednym z podstawowych gatunków. Często jest uprawiany w pojemnikach, nadaje się też dość dobrze na bonsai. W ogrodach uprawiane są głównie odmiany niskie, osiągające wysokość do 2 m, istnieją też odmiany jeszcze bardziej karłowe.

Uprawa

• Wymagania. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby, może rosnąć w półcieniu. Wymaga stałej wilgotności podłoża, podczas suszy trzeba go podlewać. Należy go sadzić w zacisznym miejscu, gdyż silne i zimne wiatry powodują obumieranie pędów. Jego wytrzymałość na mróz nie jest pełna (strefa mrozoodporności 6A, 6B, do –23°C).
• Sposób uprawy. W ciągu roku nawozi się go 2-3 razy nawozami do roślin iglastych. Wskazane jest podlewanie go podczas zimy w czasie odwilży. Zalegający na gałęziach śnieg usuwa się, może bowiem spowodować trwałe ich odkształcenie. Obumarłe pędy usuwa się.

Bibliografia

1. Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6. 
2. Iglak o wielu twarzach. [dostęp 2009-05-19].
3. Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.