Cyprysik japoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cyprysik japoński
Morfologia
Morfologia
Systematyka[1][2]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klad nagonasienne
Rząd cyprysowce
Rodzina cyprysowate
Rodzaj cyprysik
Gatunek cyprysik japoński
Nazwa systematyczna
Chamaecyparis obtusa (Siebold & Zucc.) Endl.
Syn. conif. 63. 1847[3]
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Cyprysik stożkowy w swoim naturalnym środowisku (Japonia)

Cyprysik japoński, hinoki, c. tępołuskowy (Chamaecyparis obtusa (Siebold & Zucc.) Endl.) – gatunek rośliny należący do rodziny cyprysowatych. Pochodzi z Japonii, występuje na japońskich wyspach Honsiu, Kiusiu oraz na Tajwanie[4]. Jest uprawiany w wielu krajach świata jako roślina ozdobna.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo o zimozielonych liściach, osiągające w swojej ojczyźnie wysokość do 40 m. Ma zróżnicowany pokrój, w zależności od odmiany. Uprawiane odmiany często są krzewami.
Pędy
Pierzasto lub muszelkowato rozgałęzione, na spodniej stronie mają srebrzyste linie.
Liście
Łuskowate, wyrastające gęsto i dachówkowato zachodzące na siebie.
Kwiaty
Drobne, zebrane w niepozorne kwiatostany. Dojrzałe szyszki mają średnicę około 1 cm, są kuliste, czerwonawobrązowe.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Uprawiany jest jako roślina ozdobna w parkach i ogrodach przydomowych. W ogrodach typu japońskiego jest jednym z podstawowych gatunków. Często jest uprawiany w pojemnikach, nadaje się też dość dobrze na bonsai. W ogrodach uprawiane są głównie odmiany niskie, osiągające wysokość do 2 m, istnieją też odmiany jeszcze bardziej karłowe.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Wymagania
Nie ma specjalnych wymagań co do gleby, może rosnąć w półcieniu. Wymaga stałej wilgotności podłoża, podczas suszy trzeba go podlewać. Należy go sadzić w zacisznym miejscu, gdyż silne i zimne wiatry powodują obumieranie pędów. Jego wytrzymałość na mróz nie jest pełna (strefa mrozoodporności 6A, 6B, do –23 °C).
Sposób uprawy
W ciągu roku nawozi się go 2-3 razy nawozami do roślin iglastych. Wskazane jest podlewanie go podczas zimy w czasie odwilży. Zalegający na gałęziach śnieg usuwa się, może bowiem spowodować trwałe ich odkształcenie. Obumarłe pędy usuwa się.

Przypisy

  1. P. F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website – Seed Plant Evolution. 2001–.
  2. Christenhusz, M.J.M., J.L. Reveal, A. Farjon, M.F. Gardner, R.R. Mill, and M.W. Chase (2011). A new classification and linear sequence of extant gymnosperms. Phytotaxa 19: 55-70.
  3. The Plant List. [dostęp 2014-11-20].
  4. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2009-03-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
  2. Iglak o wielu twarzach. [dostęp 2009-05-19].
  3. Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.

Kultywary (odmiany ozdobne)[edytuj | edytuj kod]

  • 'Drath' – krzew o wąskostożkowatym pokroju, bardzo grubych, widłakowato rozgałezionych pędach i szarozielonych łuskach. Po 10 latach uprawy osiąga do 2 m wysokości.
  • 'Filicoides' – karłowaty krzew o wysokości po 10 latach uprawy do 1 m. Ma nieregularny pokrój, pędy ciemnozielone, pap[roiowato rozgałęzione
  • 'Nana Gracilis' – karłowaty krzew (po 10 latach uprawy osiąga 0,5 m wysokości). Ma szerokostożkowy pokrój, rozgałęzienia muszlowato skręcone, pędy ciemnozielone, błyszczące. Szczególnie nadaje się do uprawy w doniczkach.
'Nana Gracilis'
'Tsatsumi Gold'
'Nana'