Czako

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czako członka Gwardii Narodowej we Lwowie z ok. 1848
Czako, francuska 6. Kompania Gwardii Królewskiej (1822-1830?)

Czako – rodzaj wysokiej czapy wojskowej używanej od końca XVIII wieku (choć korzenie sięgają dalej) do początków XX wieku w oddziałach frontowych, a jako nakrycie głowy reprezentacyjne w niektórych krajach do dziś. Używają czaka także policje wielu państw. Ma płaskie denko i jest zazwyczaj z daszkiem, czasem zwęża się ku górze. Jest zrobione ze skóry i sukna. Na początku swego istnienia miało około 40 cm. wysokości, a ok. roku 1850 uległo skróceniu. Z czaka wywodzi się francuskie kepi. Nazwę czako noszą także czapki górnicze. Nazwa wywodzi się od węgierskiego csako oznaczającego wysoką czapę wojskową.

Czako górnicze[edytuj | edytuj kod]

Czako górnicze bez daszka, wykonane z tektury, ma wysokość 12,5 cm. Obciągnięte jest czarną krepą. Z przodu zaopatrzone jest w godło górnicze, na które składa się pyrlik (młotek) i żelazko (krótki kilof). Narzędzia te służyły górnikom do rozbijania, urabiania węgla i drążenia szybów. Miotełka do czyszczenia otworów strzałowych, którą górnik trzymał zatkniętą za taśmę na kapeluszu, zamieniła się w zamocowany z lewej strony pióropusz z kogucich piór. Obowiązujące kolory pióropuszy:

  • zielony – dla grupy dystynkcyjnej generalnego dyrektora górnictwa oraz generalnego dyrektora górniczego
  • biały – dla grupy dystynkcyjnej dyrektorów, inżynierów i techników górniczych
  • czarny – dla grupy dystynkcyjnej górników
  • czerwony – dla członków orkiestry górniczej
  • biało-czerwony – dla przewodzącego orkiestrze górniczej

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons