Czapla nadobna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czapla nadobna
Egretta garzetta[1]
(Linnaeus, 1766)
Czapla nadobna
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd pelikanowe
Rodzina czaplowate
Rodzaj Egretta
Gatunek czapla nadobna
Synonimy
  • Ardea Garzetta Linnaeus, 1766[2]
Podgatunki
  • E. garzetta garzetta
  • E. garzetta nigripes
  • E. garzetta immaculata
  • E. garzetta golaris
  • E. garzetta schistacea
  • E. garzetta dimorpha
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Egretta garzetta


Czapla nadobna (Egretta garzetta) – gatunek dużego ptaka z rodziny czaplowatych (Ardeidae), zamieszkujący w zależności od podgatunku:

Cechy gatunku 
Upierzenie śnieżnobiałe, dziób niebieski, nogi ciemne, stopy jaskrawo żółte. W okresie godowym u nasady szyi, na grzbiecie i na ogonie wyrastają długie pióra, lekko uniesione o rozdzielonych promieniach, tworzące delikatną pelerynę. Te pióra mające 18-21 cm i będące jej ozdobą okazały się dla człowieka atrakcją: od średniowiecza po XVIII wiek sporządzano z nich kity zdobiące hełmy rycerstwa czapki szlachty (także polskiej) i kapelusze wyższych oficerów, a nawet przybrania głów koni należących do możnowładców; modną dekoracją damską stały się w XIX wieku (egreta). Upierzenie spoczynkowe jest podobne, ale bez ozdobnych piór. Odlatują na zimowiska we wrześniu i październiku, a nawet w listopadzie, wraca od marca do maja. Mniejsza w porównaniu z innymi czaplami. Można usłyszeć jej dźwięczne okrzyki "kark". Od podobnej czapli białej, która nie ma piór ozdobnych na głowie, ale są one na grzbiecie (dł. 50 cm) oraz ma czarny dziób u nasady żółty, jest 2 razy większa.
Wymiary średnie 
dł. ciała ok. 55-65 cm[4]
rozpiętość skrzydeł ok. 88-95 cm[4]
masa ciała ok. 450 - 600 g
Biotop 
Wszelkie wody, zarówno słodkie jak i słone, o ile znajdują się na brzegu krzewy lub drzewa, na których można zbudować gniazdo. Spotkać ją można na bagnach. Poza okresem lęgowym ten warunek nie jest konieczny.
Gniazdo 
Na ziemi pod osłoną krzewów, na drzewach, czasem w trzcinach. Zbudowane z cienkich łodyg, suchych wiech trzcin dostarczanych przez samca. Samica buduje gniazdo i broni go przed sąsiadami, którzy chętnie rozkradają go z materiałów pod jej nieobecność. Towarzyski ptak, tworzy kolonie lęgowe, często z innymi gatunkami czapli, a także kormoranami.
Jaja 
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając 3-6 niebieskawych jaj[5]. Składa je na północy w marcu - czerwcu, w Azji południowej w lipcu - wrześniu, a w Afryce podczas pory deszczowej.
Wysiadywanie i dorastanie 
Jaja wysiadywane są przez okres 20 - 25 dni przez obydwoje rodziców[5]. Pisklęta opuszczają gniazdo po około 30 dniach. Rodzice karmią je płazami, wodnymi stawonogami, drobnymi ssakami, mięczakami, a nawet pisklętami innych gatunków ptaków. Pod nieobecność rodziców wychodzą z gniazda na pobliskie gałęzie i wracają dopiero gdy wrócą, są jeszcze wtedy słabo opierzone. Okres ten trwa 6 tygodni. Gdy na dobre opuszczą gniazdo przebywają jeszcze przez pewien czas w pobliżu rodziców w okolicy kolonii.
Pożywienie 
Drobne zwierzęta wodne. Żerują w płytkich wodach stojących pokonując niekiedy 10-20 km dziennie.
Ochrona 
Gatunek chroniony.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Egretta garzetta w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Little Egret (Egretta garzetta) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 21 grudnia 2010].
  3. Egretta garzetta. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. 4,0 4,1 P. Sterry, A. Cleave, A. Clements, P. Goodfellow: Ptaki Europy: przewodnik ilustrowany. Warszawa: Horyzont, 2002, s. 46-47. ISBN 83-7311-341-X.
  5. 5,0 5,1 E. Keller, prof. dr. J. H. Reichholf, G. Steinbach i inni: Leksykon zwierząt: Ptaki. Cz. 1. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 55. ISBN 83-7227-891-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]