Czapla rdzawoszyja
| Czapla rdzawoszyja | |
| Egretta rufescens[1] | |
| Gmelin, 1789 | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | pełnopłetwe |
| Rodzina | czaplowate |
| Podrodzina | czaple |
| Rodzaj | Egretta |
| Gatunek | czapla rdzawoszyja |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Czapla rdzawoszyja (Egretta rufescens) – średnich rozmiarów gatunek ptaka z rodziny czaplowatych.
Występuje i gniazduje w Ameryce Środkowej, na Bahamach, Karaibach i Antylach, na wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej (terytorium Stanów Zjednoczonych i Meksyku), w północnej Kolumbii i Wenezueli. Po okresie gniazdowania przemieszcza się na północ. W przeszłości ten ptak padał ofiarą handlu piórami.
Istnieją dwa podgatunki:
- Egretta rufescens dickeyi Van Rossem, 1926
- Egretta rufescens rufescens Gmelin, 1789
Według Texas Parks and Wildlife Department (TPWD) pozostało jedynie 1500 do 2000 gniazdujących par na terenie Stanów Zjednoczonych, większość z nich w Teksasie. Ten gatunek jest uznany za zagrożony i jest objęty ochroną.
Spis treści |
Charakterystyka [edytuj]
Długie nogi i szyja, długi, różowawy dziób z czarną plamą na czubku. Nogi i stopy są niebieskawo-czarne. Brak wyraźnie zaznaczonego dymorfizmu płciowego, za to stwierdza się polimorfizm - występują dwa typy upierzenia ciemny i jasny. Dorosły ptak typu ciemnego ma niebieskawe pióra na skrzydłach i tułowiu oraz rude na głowie i szyi. Dorosły ptak typu jasnego ma kompletnie białe upierzenie. W okresie godowym na głowie, szyi i plecach wyrastają dłuższe pióra.
Wymiary średnie:
długość ciała ok. 68–82 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 116–124 cm
masa ok. 450-500 g.
-
Upierzenie jasne -
Upierzenie ciemne
Odżywianie [edytuj]
Czapla z tego gatunku jest uważana za jedna z najbardziej aktywnych, łatwo zaobserwować ją w ruchu. Często uważnie obserwuje zdobycz w płytkiej wodzie, działa energicznie, biega. Wykorzystuje cień własnych skrzydeł w celu zmniejszenia odblasku na wodzie, kiedy zamierza chwycić zdobycz. Żer tej czapli przypomina wdzięczny taniec. Zjada ryby, żaby, skorupiaki i owady. Krzyk jest zwykle niski, przypomina gardłowe rechotanie.
Rozmnażanie [edytuj]
Ulubionym miejscem gniazdowania są tropikalne bagna. Gniazduje na drzewach i krzewach, w koloniach, często w towarzystwie innych czapli. Kolonie najczęściej zakłada na przybrzeżnych wyspach. Zaloty są bardzo hałaśliwe towarzyszą im: potrząsanie głowy podczas powitania, pościgi i loty po okręgu, a także stroszenie piór na szyi, plecach i głowie, oraz klekotanie podobne do czapli trójbarwnej.
Przypisy
- ↑ Egretta rufescens w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Egretta rufescens. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
Bibliografia [edytuj]
- National Geographic Field Guide to the Birds of North America ISBN 0-7922-6877-6
- Bull, John; Farrand, Jr., John (April 1984). The Audubon Society Field Guide to North American Birds, Eastern Region. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 0-394-41405-5.
- Donald W.; Lillian Q. Stokes' Field Guide to Birds: Eastern Region (1996). New York: Little Brown and Company.
