Czarna Gwardia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Czarna Gwardia (ros. Чёрная Гвардия) – nazwa używana przez zbrojne grupy robotników sformowane przez anarchistów[1] między rewolucją lutową a wybuchem wojny domowej na terenie byłego Imperium Rosyjskiego.

Czarne Gwardie zostały powołane do życia w styczniu 1918 roku w Moskwie przez tamtejszą Moskiewską Federację Grup Anarchistycznych. Podobne oddziały powstały już wcześniej, na Ukrainie, utworzone w 1917 roku przez Marię Nikiforow. Ich powstanie było rekcją na narastające represje ze strony bolszewików, którzy niedawno doszli do władzy. Dowództwo nad moskiewskimi oddziałami, liczącymi około 1000 ludzi, objął Lew Czernyj. Czarne Gwardie były zalążkiem przyszłej anarchistycznej Czarnej Armii walczącej przeciwko bolszewikom w wojnie domowej. W angielskiej historiografii często samą Czarną Armię określa się mianem Czarnej Gwardii.

Traktat w Brześciu Litewskim i tymczasowy brak większego zagrożenia ze strony Białych, sprawiły iż bolszewicy postanowili rozprawić się z opozycją w tym i z anarchistami. 12 kwietnia 1918 roku Czeka zorganizowała naloty na 26 siedzib organizacji anarchistycznych. Czarne Gwardie stawiły zbrojny opór i doszło do kilku potyczek między innymi na ulicy Małej Dymitrówki. W walkach zginęło 40 członków Gwardii, a 500 zostało aresztowanych. Cześć z tych, którym udało się umknąć przed aresztowaniami kontynuowała później udział w konspiracji antybolszewickiej. Brali na przykład udział w powstaniu wywołanym przez lewe skrzydło partii eserowców 6 lipca 1918 roku. Członkowie oddziałów ukraińskich weszli w skład wojsk Machno i późniejszej Czarnej Armii.

Przypisy

  1. Stąd też nazwa – czerń jest symbolem anarchizmu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Borys Lewickyj: Terror i rewolucja. Paryż: Instytut Literacki, 1965.