Czarna Gwardia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Czarna Gwardia (ros. Чёрная Гвардия) – nazwa używana przez zbrojne grupy robotników sformowane przez anarchistów[1] między rewolucją lutową a wybuchem wojny domowej na terenie byłego Imperium Rosyjskiego.

Czarne Gwardie zostały powołane do życia w styczniu 1918 roku w Moskwie przez tamtejszą Moskiewską Federację Grup Anarchistycznych. Podobne oddziały powstały już wcześniej, na Ukrainie, utworzone w 1917 roku przez Marię Nikiforow. Ich powstanie było rekcją na narastające represje ze strony bolszewików, którzy niedawno doszli do władzy. Dowództwo nad moskiewskimi oddziałami, liczącymi około 1 000 ludzi, objął Lew Czernyj. Czarne Gwardie były zalążkiem przyszłej anarchistycznej Czarnej Armii walczącej przeciwko bolszewikom w wojnie domowej. W angielskiej historiografii często samą Czarną Armię określa się mianem Czarnej Gwardii.

Traktat w Brześciu Litewskim i tymczasowy brak większego zagrożenia ze strony Białych, sprawiły iż bolszewicy postanowili rozprawić się z opozycją w tym i z anarchistami. 12 kwietnia 1918 roku Czeka zorganizowała naloty na 26 siedzib organizacji anarchistycznych. Czarne Gwardie stawiły zbrojny opór i doszło do kilku potyczek między innymi na ulicy Małej Dymitrówki. W walkach zginęło 40 członków Gwardii, a 500 zostało aresztowanych. Cześć z tych, którym udało się umknąć przed aresztowaniami kontynuowała później udział w konspiracji antybolszewickiej. Brali na przykład udział w powstaniu wywołanym przez lewe skrzydło partii eserowców 6 lipca 1918 roku. Członkowie oddziałów ukraińskich weszli w skład wojsk Machno i późniejszej Czarnej Armii.

Przypisy

  1. Stąd też nazwa - czerń jest symbolem anarchizmu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Borys Lewickyj: Terror i rewolucja. Paryż: Instytut Literacki, 1965.