Czarna wołga
 |
Ten artykuł może zawierać twórczość własną lub niezweryfikowane dane. Pomóż Wikipedii poprawić artykuł na postawie weryfikowalnych źródeł. |
Czarna wołga – miejska legenda rozpowszechniana w Polsce głównie w latach 60. i 70. XX w., mówiąca o kursującej po mieście czarnej limuzynie marki Wołga M-21 (później M-24), którą rzekomo porywano dzieci.
Według tej pogłoski czarna wołga miała białe firanki w oknach, inni wspominali także o białych oponach lub o braku tablic rejestracyjnych. Według różnych wersji jeździli nią księża lub zakonnice, Żydzi, ewentualnie wampiry lub sataniści. Samochód miał krążyć po drogach po zmroku. Ktokolwiek nią kierował, porywał dzieci i spuszczał im krew jako lekarstwo dla bogatych Niemców umierających na białaczkę. W niektórych wariantach ofiary były pozbawiane organów do przeszczepu, przede wszystkim nerek – legenda o czarnej wołdze uległa wówczas skrzyżowaniu ze słynną plotką o złodziejach nerek, prawdopodobnie rozpowszechnianą przez KGB.
Historia z czarną wołgą powróciła w zmienionej wersji pod koniec XX wieku. W tym wariancie opowieści tajemniczy osobnik miał podróżować czarnym bmw lub mercedesem (czasem z rogami zamiast bocznych lusterek czy z rejestracją składającą się z trzech szóstek). Ponoć kierowcą tego auta był sam Szatan m.in. o wizerunku skinheada, który zabijał przechodniów, pytając ich o godzinę, o której rzekomo później mieli umrzeć.
Wersja z czarnym bmw funkcjonuje również w Łodzi[1]. Tym razem jednak pasażerami pojazdu mają być mężczyźni porywający młode dziewczyny, które następnie są sprzedawane do domów publicznych.
Spis treści |
[edytuj] Teoria spiskowa
Według zwolenników teorii spiskowych historia o czarnych wołgach powstała w „departamencie plotki”, znajdującym się rzekomo w MSW. Funkcjonariusze służb specjalnych często jeździli w cywilnych samochodach i niespodziewanie dokonywali aresztowań podejrzanych.
Według teorii spiskowej plotka o czarnej wołdze została celowo rozpuszczona przez agentów Służby Bezpieczeństwa, by ośmieszyć tego typu historie i sprawić, że społeczeństwo nie będzie traktowało poważnie informacji o prawdziwych aresztowaniach. Tego typu działania można zaliczyć do inżynierii społecznej.
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Agnieszka Urazińska: Czarna wołga, czyli jak tworzą się miejskie legendy (pol.). [dostęp 2010-03-15].
[edytuj] Źródła
- Piotr Gajdziński, Imperium plotki, Prószyński i S-ka, Warszawa, 2000, str. 197-200
- Konrad Godlewski, Wołga i strach, Gazeta Wyborcza, 7 stycznia 2004 r., str. 11
- Artykuł z Gazety Wyborczej
