Czarny Wrzesień

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy organizacji terrorystycznej. Zobacz też: Czarny wrzesień album Peji.

Czarny Wrzesień – radykalna palestyńska organizacja terrorystyczna powstała w 1971 roku jako komórka w obrębie Al-Fatah[1]. Jej działacze stawiali sobie za cel pomszczenie tzw. czarnego września – działań odwetowych, podjętych przez króla Jordanii Husajna I po zamachu na jego życie. Zamach ten związany był z próbą wywołania przez Organizację Wyzwolenia Palestyny rewolucji w Jordanii, jednak zakończył się niepowodzeniem, a akcja wojsk króla przeciw obozom uchodźców palestyńskich zmusiła działaczy OWP do przeniesienia się do Libanu. Wraz z nimi Jordanię opuściły tysiące Palestyńczyków.

Masakra w Monachium[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Masakra w Monachium.

Podczas olimpiady w Monachium w 1972 organizacja Czarny Wrzesień uprowadziła 11 izraelskich sportowców. Dwóch z nich zabito w hotelu.

Powołano sztab kryzysowy, składający się z dwóch polityków i komendanta policji. Akcja była źle zaplanowana i przeprowadzona. Policjanci próbowali dostać się do hotelu, ale terroryści zauważyli ich w telewizji, gdyż teren nie został należycie zabezpieczony. Terroryści zażądali śmigłowca. Na lotnisku, zamiast ściągnąć profesjonalnych snajperów, ustawiono pięciu policjantów z miejscowego komisariatu, z czego dwóch było „przygwożdżonych” przez ogień pozostałych trzech. Kiedy policjanci oddali chybione strzały, rozpoczęła się strzelanina. Kiedy terroryści znaleźli się w beznadziejnej sytuacji, wysadzili śmigłowiec, w którym znajdowało się pozostałych dziewięciu sportowców. Był to błąd policji niemieckiej, gdyż śmigłowiec wysadzili terroryści, którzy nie zostali policzeni. Nie pomyślano, że w hotelu mogą znajdować się terroryści, których nie widać z okien.

Po ceremonii żałobnej igrzyska były kontynuowane. Tę kontrowersyjną decyzję podjął Avery Brundage, który od zawsze starał się o apolityczność igrzysk olimpijskich. W swoim przemówieniu zamach porównał do pomysłu wycofania Rodezji z rozgrywek (również z powodów politycznych). Niektórzy komentatorzy przypominali jego poparcie dla poprzedniej olimpiady w Berlinie z 1936 roku (zorganizowanej przez III Rzeszę Niemiecką), inni natomiast uznawali jego decyzję za słuszną, uważając że impreza może być kontynuowana ku czci ofiar. Masakra została potępiona na całym świecie, a palestyński przywódca Jasir Arafat musiał się publicznie odżegnywać od wszelkich powiązań z tym zamachem.

Odpowiedź Izraela[edytuj | edytuj kod]

Po tym akcie terroru Izrael zweryfikował swoją politykę „twardej ręki” wobec OWP i palestyńskich radykalnych ugrupowań, wybierając niejednokrotnie skrajne rozwiązania. Czarny Wrzesień stał się głównym celem izraelskiej agencji wywiadowczej Mossad, w której obrębie stworzono specjalną komórkę, mającą na celu tropienie, pościg i likwidowanie organizatorów i uczestników zamachu. Oficjalnie „wojskowa” operacja Źródło Młodości, faktycznie była – prowadzoną przez przeszło siedem lat akcją Mossadu. Działając nawet na terytorium Libanu, w Bejrucie wyeliminowano przywódców Czarnego Września: Nassera i Najara, a następnie samego szefa operacyjnego organizacji – Ali Hassana Salameha.

Ali Hassan Salameh zginął w styczniu 1979 roku w zamachu bombowym, zorganizowanym przez izraelski oddział Bagnetszturmowy, operacyjny oddział specjalny Mossadu działający w ramach operacji Źródło Młodości.

Na pogrzebie Ali Hassana Salemeha obecny był Jasir Arafat, który ostentacyjnie demonstrował swój sprzeciw wobec działań Mossadu trzymając na kolanach syna przywódcy Czarnego Września – Khaled al-Khalifa.

Przyczyny rozwiązania organizacji[edytuj | edytuj kod]

Radykalność działań Czarnego Września dała się we znaki już podczas pierwszego zamachu dokonanego na ówczesnym premierze Jordanii, Wasfi al-Tal, podczas którego jeden z terrorystów zaraz po zastrzeleniu premiera, w geście zwycięstwa zlizał jego krew z podłogi[2]. Atak terrorystyczny mający miejsce w 1972 roku podczas Igrzysk Olimpijskich w Monachium (zwany również: Masakra w Monachium), spowodował stałe skupienie mediów na działalności grupy i jej członków[3]. Skoncentrowanie uwagi na Czarnym Wrześniu było jednym z początkowych założeń grupy[3]. Jednak tak wielkie poruszenie, wywołane przez dotychczasowe ataki, spowodowało trudności w utrzymaniu jej działalności w ukryciu i skompromitowało palestyńskiego przywódcę Jasira Arafata, który coraz częściej był łączony z działaniami grupy[3]. Zmusiło go to do publicznych sprostowań w celu zdementowania powiązań z zamachami.

Dodatkowo, sytuację pogorszył fakt, iż osoba, która stała za organizacją zamachów przeprowadzonych przez Czarny Wrzesień w Europie, Wael Zwaiter, był kuzynem Jasira Arafata[4]. Ciągłe oskarżanie Arafata przez Izrael o założenie tej grupy terrorystycznej spowodowało podjęcie decyzji przez przywódców Al-Fatah do konieczności zakończenia działalności grupy[3].

Sposób rozwiązania organizacji[edytuj | edytuj kod]

Nietypowy pomysł rozwiązania Czarnego Września został przedstawiony przez Abu Iyada i opierał się na głównym założeniu znalezienia dla członków tej grupy więcej powodów do życia niż do igrania ze śmiercią[3]. Pomysł polegał na zapoznaniu terrorystycznych żołnierzy z ich przyszłymi małżonkami i wsparcie ich życia rodzinnego poprzez zasiłki i darowane mieszkania[3]. W tym celu około stu pięknych i młodych kobiet zostało przywiezionych do Bejrutu, gdzie zostały zapoznane z członkami ugrupowania[3]. Do zachęty stworzenia przez zapoznane pary pełnoprawnej rodziny zaproponowano im 3000 $ za ślub, pracę oraz zakwaterowanie (w pełnym wyposażeniu) w Bejrucie[3]. Dodatkowo, para mogła otrzymać 5000 $ za dziecko urodzone w ciągu roku od poznania[3].

Ponieważ pomysłodawcy idei martwili się o skuteczność tego innowacyjnego pomysłu postanowili sprawdzić jego działanie poprzez sprytny test[3]. Polegał on na cyklicznym werbowaniu byłych członków grupy do podjęcia podróży zagranicznej w celach biznesowych, do których jednak żaden z nich się nie posunął przed obawą aresztowania i porzucenia rodziny w Palestynie. Zatem wszyscy członkowie grupy pozostali przy swoich rodzinach i nigdy nie skorzystali z ofert składanym im przez przełożonych, stawiając kres istnieniu jednej z najbardziej niebezpiecznych grup terrorystycznych[3].

Przypisy

  1. Black September. National Consortium for the Study of Terrorism and Responses to Terrorism, University of Maryland. [dostęp 2013-01-14].
  2. Munich Olympic Massacre: Background & Overview Jewish Virtual Library
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 Bruce Hoffman, All you need is love, The Atlantic Monthly, December 2001.
  4. Massacre in Munich: The Manhunt for the Killers Behind the 1972 Olympics Massacre, Michael Bar Bar-Zohar, Eitan Haber, Lyons Press, December 1, 2005.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]