Wilczak czechosłowacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Czechosłowacki wilczak)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wilczak czechosłowacki
Rep z Pohraniční stráže.jpg
Wilczak czechosłowacki
Inne nazwy Czechoslovakian Wolfdog,
Ceskoslovenský Vlciak
Kraj patronacki Słowacja
Wymiary
Wysokość suki min 60 cm (średnia – 63 cm),
psy min 65 cm (średnia 68 cm)
Masa suki około 30 kg, psy 35-40 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa I, Sekcja 1,
nr wzorca 332
AKC FSS (Foundation Stock Service)
Wzorce rasy
FCI AKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Wilczak czechosłowacki[1][2], według standardu FCI Czechoslovakian Wolfdog, Ceskoslovenský Vlciak[3] (słow.: Československý vlčiak, czes.: Československý vlčák – według słowników także jako „wilczur czechosłowacki”[4][5]) – rasa psów, należy do I grupy psów pasterskich i zaganiających, sklasyfikowana w sekcji psów pasterskich, do której zaliczają się owczarki i inne psy pasterskie z wyłączeniem szwajcarskich psów do bydła[6]. Podlega próbom pracy[7].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Wilczak czechosłowacki jest jedną z dwóch ras (druga to Saarlooswolfhond) zarejestrowanych w FCI, a będących krzyżówkami psa i wilka. Pierwsze dokonane przez Czechów próby krzyżowania wilka eurazjatyckiego (pochodzącego z rejonu Karpat) z owczarkiem niemieckim miały miejsce już w roku 1955. Celem było sprawdzenie, czy poprzez skrzyżowanie psa z wilkiem można poprawić stan zdrowia, odporność i wytrwałość psów, oraz możliwość ich wykorzystania w służbie w czechosłowackiej straży granicznej Pohraniční stráž[8]. Pierwszy miot przyszedł na świat 26 kwietnia 1955 r. w stacji hodowlanej prowadzonej przez wojsko w Libejowicach. Było to możliwe dzięki współpracy wojskowych specjalistów i Czechosłowackiej Akademii Nauk. Pierwszy zapis wzorca został opracowany w 1966 r. przez inż. K. Hartla na podstawie wyhodowanych czterech finalnych generacji krzyżówek. Do powstania rasy wykorzystano 2 samce i 2 samice wilka[8].

W roku 1981 r. rasa została wpisana do księgi ras Czeskiego Związku Hodowców. W 1982 r. w Brnie powstał ogólnokrajowy Klub Hodowców rasy wilczak czechosłowacki, z siedzibą w Pradze. Klub ustalił nazwę rasy, długoterminową koncepcję i plan hodowli, oraz standardy oceny przydatności hodowlanej psów[8][9].

Wzorzec rasy został przyjęty przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) 13 czerwca 1989 roku w Helsinkach. Wzorzec zapisano i opublikowano 28 kwietnia 1994 roku pod numerem 332. Za kraj pochodzenia uznano Czechosłowację, a rasa została w klasyfikacji FCI zaliczona do 1 grupy[6].

Po rozpadzie Czechosłowacji, Czesko-Morawska Unia Kynologiczna i Słowacka Wspólnota Kynologiczna zawarły umowę (4 lipca 1993 r.), w której ustaliły że patronat nad rasą przyjmuje Republika Słowacka. Na konferencji w Meksyku w 1999 r. uznano, że rasa spełnia wszystkie kryteria niezbędne do ostatecznego jej uznania[8].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Wilczak czechosłowacki to pies o mocnej budowie i wielkości powyżej średniej o kształcie prostokątnym. Pod względem kształtu ciała, ruchu, struktury sierści oraz koloru sierści i maski jest podobny do wilka. Długość ciała powinna mieścić się w indeksie 111 (stosunek długości tułowia do wysokości w kłębie 10:9). Symetryczna i dobrze umięśniona głowa, przypomina kształtem klin. Proporcje kufy do długości czaszki powinny wynosić 1:1,5. Oczy ma bursztynowe, skośne. Uszy wilczaka są krótkie, trójkątne, stojące i cienkie (tzn. nie dłuższe jak 1/6 wysokości w kłębie). Uzębienie silne (duże zęby trzonowe, duże kły). Przednie kończyny są proste, suche i dłuższe (o długości równej 55% wysokości w kłębie). Przyjęty standard opisuje wyraźny dymorfizm płciowy – minimalna wysokość w kłębie dla samca to 65 cm, dla suki 60 cm, zaś waga dla samca minimum 26 kg, a dla suki minimum 20 kg[3][10][9].

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Wilczak czechosłowacki budową, wyglądem i umaszczeniem powinien przypominać wilka europejskiego. Wzorzec dopuszcza kolor żółtawoszary lub srebrzystoszary z charakterystycznym jasnym pyskiem (maską), jasną sierścią na dolnej części szyi i na przedniej części klatki piersiowej. Dopuszczalne jest również umaszczenie ciemnoszare z jasną maską[3][10][9]. Włos powinien być prosty, dobrej jakości tzn. niełamliwy, odpowiedniej długości do danej części ciała, z naturalnym połyskiem. Wierzchnia część włosa powinna tworzyć płaszcz, który chroni zwierzę przed wychłodzeniem organizmu i stanowi ochronę podczas ataku. Sierść na pysku, głowie, uszach i łapach jest zdecydowanie krótsza i tworzy gładką i gęstą okrywę włosową. W tych miejscach podszerstek, który jest charakterystyczny dla pozostałej części ciała, prawie nie występuje. Latem zwierzęta mają zdecydowanie mniej podszerstka niż zimą. Włos okrywowy na pozostałej części ciała powinien być dłuższy i tworzyć wizualnie wrażenie jednolitej powierzchni. Najważniejsze u wilczaka czechosłowackiego tak jak u wilka, jest owłosienie szyi. Szyja winna być gęsto pokryta okrywą włosową, z bardzo gęstym podszerstkiem. Przeprowadzone badania wykazały bardzo dobrą izolacyjność sierści. W sierści wilczaka czechosłowackiego można znaleźć aż pięć różnych odmian włosa[11].

Zachowanie, charakter i użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Wzorzec rasy podaje wiodące cechy pożądane u czechosłowackiego wilczaka. Zachowanie/temperament: żywotny, bardzo aktywny, wytrzymały, pojętny o szybkich reakcjach. Nieustraszony i odważny, podejrzliwy. Bezgranicznie oddany swojemu panu. Odporny na warunki zewnętrzne. Wszechstronnie użytkowy. Cechy niepożądane, określane jako wady, to: agresja lub nadmierna płochliwość[3][10].

Wilczaki są wytrzymałe fizycznie, ale mało odporne na stres. Doskonale odczytują emocje człowieka. Pomimo ścisłego związku stadnego z właścicielem, zachowują indywidualność i nieprzewidywalność zachowań. Istotnym jest ustalenie hierarchii w ludzko – psim stadzie[2].

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Rasa psów nie jest kłopotliwa w utrzymaniu czystości. Sierść okrywowa posiada naturalną barierę ochronną, obiegowo nazywaną „samoczyszczącą”. Nie wymagają zabiegów pielęgnacyjnych. W okresie intensywnego linienia potrzebują wyczesywania obfitego podszerstka i włosa okrywowego (szczególnie osobniki żyjące w domu, mieszkaniu). Sporadyczne zabiegi pielęgnacyjne to: czyszczenie uszu, obcinanie pazurów (uzależnione od tego, po jakim podłożu pies się porusza). Rasa nie jest obciążona chorobami o podłożu genetycznym. Występują nosicielstwa w zakresie DM, DW, HD, ale według dostępnych statystyk zachorowalność wynosi poniżej 5%. Średni wiek życia to około 12 lat[12].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Jakub Szymkowiak. Hierarchia dominacji u psów. , 2011. Wydział Biologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (pol.). 
  2. 2,0 2,1 2,2 Agata Słomińska. „Hodowla i biologia wilczaka czechosłowackiego w Polsce”. , 2013. Wydział Rolnictwa i Bioinżynierii Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu (pol.). 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 FCI-Standard N° 332: Czechoslovakian Wolfdog (Ceskoslovenský Vlciak). , 1999-09-03. The Fédération Cynologique Internationale (ang.). 
  4. 4,0 4,1 Janusz Siatkowski, Mieczysław Basaj: Słownik czesko-polski. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 1135. ISBN 978-83-214-1451-5.
  5. 5,0 5,1 Mikuláš Stano, Ferdinand Buffa: Słownik słowacko-polski. Warszawa; Bratysława: Wiedza Powszechna; Slovenské pedagogické nakladatel'stvo, 1988, s. 745. ISBN 83-214-0661-0.
  6. 6,0 6,1 6,2 Breeds nomenclature (ang.). The Fédération Cynologique Internationale. [dostęp 2014-02-05].
  7. 7,0 7,1 Wykaz Ras Związku Kynologicznego w Polsce (pol.). Związek Kynologiczny w Polsce. [dostęp 2014-02-19].
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 ing. Karel Hartl, Jindřich Jedlička: Československý vlčák. Brno: Loba ve spolupráci s Klubem chovatelů československého vlčáka, 2002, s. 75. ISBN 80-239-1107-4. (cz.)
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 Jindřich Jedlička: Československý vlčák standard. Club Cane Lupo Cecoslovacco: 2008. (ang.)
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 Związek Kynologiczny w Polsce. Tłumaczenie wzorca rasy Czechoslovakian Wolfdog. (pol.). 
  11. 11,0 11,1 Prof. MVDr. Vladimir Komarek. Psí chlupy. „Pes přítel člověka”. 3, 2000. Pražská vydavatelská společnost s.r.o.. ISSN 0231-5424 (cz.). 
  12. Czechoslovakian Wolfdogs Wolfdog-Healthinfo

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 293. ISBN 83-7073-122-8.
  • Karel Hartl, Jindřich Jedlička: Československý vlčák. Praga: Loba we współpracy z Klubem chovatelů československého vlčáka, 1996, s. 75. ISBN 80-239-1107-4.
  • Carolina de Homem Christo: Il fascino del lupo. Cane lupo cecoslovacco. Altea, 2011, s. 223. ISBN 978-88-903982-8-5.
  • Nicole Wilde: Wolfdogs A-Z Behavior, Training & More. Phantom Publishing.
  • Słownik czesko-polski. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991. ISBN 83-214-0575-4.
  • Słownik słowacko-polski. Bratysława: Słowackie wydawnictwa pedagogiczne, 1988. ISBN 83-214-0661-0.