Czerń PN
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Czerń brylantowa PN |
|
|
| Nazewnictwo |
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
| 4-acetamido-5-hydroksy-6-[7-sulfono-4(4-sulfonofenylazo)1-naftylazo]naftaleno-1,7-disulfonian tetrasodowy |
|
| Inne nazwy i oznaczenia |
E151, C.I. 28440,
czerń brylantowa BN, czerń BN,
ang. Foof Black 1 |
|
| Ogólne informacje |
| Wzór sumaryczny |
C28H17N5Na4O14S4 |
| Masa molowa |
867,69 g/mol |
| Wygląd |
czarny lub niebieskofioletowy proszek |
| SMILES |
|
CC(=O)NC1=C2C(=C(C=C1)S(=O)(=O)[O-])C=C(C(=NNC3=C4C=C(C=CC4=C(C=C3)N=NC5=CC=C(C=C5)S(=O)(=O)[O-])S(=O)(=O)[O-])C2=O)S(=O)(=O)[O-].[Na+].[Na+].[Na+].[Na+]
|
|
|
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
Czerń brylantowa PN (E151) − organiczny związek chemiczny, dwuazowy barwnik spożywczy, który rozpuszczony w wodzie daje granatowo-fioletowe zabarwienie. Znajduje zastosowanie w barwieniu niektórych wyrobów cukierniczych oraz napojów spirytusowych. Jest zakazany w Stanach Zjednoczonych[2].
Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi 1-5 mg/kg ciała[1].
[edytuj] Działanie niepożądane
Negatywnie wpływa na nerki. Może wywoływać typowe dla barwników azowych działanie niepożądane[2]. W jelitach, może być przekształcony przez bakterie do prawdopodobnie niebezpiecznych składników[1].
[edytuj] Zastosowanie
W przemyśle spożywczym używana do barwienia ciast w proszku z czarną porzeczką, jogurtów (zwłaszcza pitnych), ajerkoniaku, sosu brązowego oraz kawioru.
Przypisy
