Czerwone Gitary

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Czerwone Gitary
Czerwone Gitary.jpg
Koncert Czerwonych Gitar w Iławie (2006)
Rok założenia 1965
Pochodzenie Gdańsk
 Polska
Gatunek bigbit
Aktywność od 3 stycznia 1965 do dziś
Obecni członkowie
Jerzy Skrzypczyk
Jerzy Kossela
Arkadiusz Wiśniewski
Mieczysław Wądołowski
Artur Chyb
Dariusz Olszewski
Byli członkowie
Seweryn Krajewski
Bernard Dornowski
Krzysztof Klenczon
Ryszard Kaczmarek
Henryk Zomerski
Wojciech Hoffman
Dominik Kuta
Jan Pospieszalski
Arkadiusz Malinowski
Marek Kisieliński
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Czerwone Gitary – polski zespół muzyczny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zespół został założony przez Jerzego Kosselę, Krzysztofa Klenczona, Henryka Zomerskiego 3 stycznia 1965 roku, w kawiarni „Crystal” w Gdańsku Wrzeszczu[1].

W pierwszym składzie występowali jeszcze Bernard Dornowski, i Jerzy Skrzypczyk. Pod koniec 1965 odszedł Henryk Zomerski, a jego miejsce zajął Seweryn Krajewski. Swoje największe sukcesy zespół osiągnął w pierwszych 5 latach istnienia. W 1966 grupa wydała swój debiutancki album To właśnie my, który sprzedano w liczbie 160 tys. egzemplarzy. W marcu 1967 r. zespół opuścił założyciel i pierwszy lider Jerzy Kossela. W maju 1967 zespół nagrał swoją drugą płytę długogrającą Czerwone Gitary 2 sprzedaną w rekordowej liczbie 240 tys. sztuk. W tym samym roku Seweryn Krajewski otrzymał na Festiwalu w Opolu Nagrodę Polskiej Federacji Jazzowej za debiut kompozytorski. W 1968 ukazał się kolejny album Czerwone Gitary 3 (sprzedaż 220 tys. egzemplarzy), a zespół zdobył pierwsze wyróżnienie w Opolu za „Takie ładne oczy”. W styczniu 1969 grupa otrzymała trofeum „MIDEM” w Cannes we Francji, przyznawane za największą liczbę sprzedanych płyt w kraju, z którego pochodzi wykonawca. Takie samo trofeum otrzymał wtedy zespół „The Beatles”. Czasopismo „Billboard” przyznało grupie specjalną nagrodę dla najpopularniejszego zespołu. W czerwcu – główna nagroda na Festiwalu w Opolu za piosenkę „Biały krzyż”. W 1970 roku z grupy odszedł ówczesny lider, Krzysztof Klenczon.

W 1970 został nagrany longplay Na fujarce, uznawany przez niektórych krytyków muzycznych za najlepszy w historii zespołu. W 1971 r. ukazał się kolejny długogrający album Spokój serca – najbardziej zróżnicowany stylistycznie (kolejna Złota Płyta). Na IX KFPP w Opolu piosenka „Płoną góry, płoną lasy” spotkała się z gorącym przyjęciem publiczności. Czerwone Gitary wróciły na szczyty list przebojów. Grupa koncertowała z sukcesami m.in. w NRD i ZSRR. W 1974 zespół nagrał album Rytm Ziemi. W 1976 ukazała się płyta świąteczna, Dzień jeden w roku, a rok później Port piratów – ostatnia płyta z materiałem studyjnym w latach 70. Zespół występował na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze[2].

W latach 80. zespół zniknął z polskiej estrady na kilkanaście lat. W tym czasie grał w USA oraz w ZSRR i NRD. W 1991 r. nastąpił wielki i tryumfalny powrót zespołu na 25-lecie. W 1997 roku z CZG odszedł kolejny lider, Seweryn Krajewski. W 1998 zespół wydał nową płytę, pt ...jeszcze gra muzyka, pierwszą od 24 lat. W roku 2005 zespół obchodził jubileusz 40-lecia. Z tej okazji wydał nową płytę Czerwone Gitary OK, a piosenka z tej płyty „Senny szept” zdobyła 4 miejsce na Festiwalu Jedynki w Sopocie.

Czerwone Gitary w lipcu 2007

W 2007 roku Czerwone Gitary występowały w składzie:

Muzycy zespołu[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Oficjalna strona zespołu: Biografia zespołu. Czerwone Gitary Group, 2013. [dostęp 2013-06-01].
  2. XII Festiwal Piosenki Radzieckiej, Zielona Góra, 9-12 czerwca 1976, b.n.s.
  3. Związek Producentów Audio-Video.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]