Czerwono-Czarni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czerwono-Czarni
Pochodzenie Gdańsk
Gatunek bigbit
rock and roll
Aktywność 19601971
19721976
1977
Wytwórnia płytowa Polskie Nagrania Muza
Pronit
Powiązania Franciszek Walicki
Rythm and Blues
Longplay
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Czerwono-Czarni – polski zespół muzyczny założony w 1960 w Gdańsku przez Franciszka Walickiego; jeden z pionierów bigbitu w Polsce.

Powstanie i skład zespołu[edytuj | edytuj kod]

Zespół powstał z inicjatywy Franciszka Walickiego 22 czerwca 1960 przy gdańskim "Jazz Clubie", wykorzystując w nazwie jego barwy – kolory czarny i czerwony. W założeniu miał być kontynuacją rozwiązanego w 1959 zespołu Rythm and Blues. Pierwszy skład tworzyli: Przemysław Gwoździowskisaksofon, Wiesław Bernolakgitara, Zbigniew Wilk – fortepian, Wiesław Damięcki – kontrabas, Ryszard Żuk – perkusja, a śpiewali wówczas: Marek Tarnowski, Andrzej Jordan i Janusz Godlewski.

Później z zespołem występowali też inni soliści: Anna Cewe, Michaj Burano, Henryk Fabian, Wojciech Gąssowski, Toni Keczer, Maciej Kossowski, Jacek Lech, Józef Ledecki, Helena Majdaniec, Katarzyna Sobczyk, Karin Stanek, Marianna Wróblewska. W 1977 w zespole śpiewali Jerzy Góraj, Sandra Pasternak i Irena Woźniacka.

Przez zespół przewinęło się również wielu instrumentalistów: Krzysztof Bernard – gitara i wiolonczela; Marian Napieralski (trębacz); saksofoniści – Zbigniew Bizoń, Wojciech Miczyński, Mirosław Wójcik; gitarzyści – Wiesław Bernolak,Piotr Puławski,Leszek Bogdanowicz, Jerzy Korman, Seweryn Krajewski, Tadeusz Mróz; pianiści i organiści – Janusz Koman, Józef Krzeczek, Klaudiusz Maga, Ryszard Poznakowski, Tomasz Śpiewak; gitarzyści basowi i kontrabasiści – Wiesław Katana, Stanisław Krawczyk, Zdzisław Orłowski, Janusz Rafalski, Henryk Zomerski; perkusiściRyszard Gromek, Jan Knap, Piotr Milewski.

Kolejnymi kierownikami muzycznymi grupy byli: Zbigniew Garsen (Zbigniew Wilk) (1960), W. Bernolak (19611963), J. Krzeczek (1963), Z. Bizoń (1964), R. Poznakowski (19651967) oraz H. Zomerski (od 1968).

Działalność zespołu[edytuj | edytuj kod]

Grupa zadebiutowała 23 lipca 1960 w klubie studenckim "Żak" w Gdańsku, pierwszą EP-kę nagrała nagrała 23 kwietnia 1961. Był to pierwszy polski krążek z rock and rollową muzyką zagraniczną. Zespół brał też udział w wielu konkursach muzycznych dla początkujących wokalistów. W ten sposób karierę zaczęli m.in. tacy piosenkarze jak Wojciech Gąssowski, Helena Majdaniec czy Marianna Wróblewska.

Zespół zyskał dużą popularność i występował na licznych festiwalach i innych imprezach muzycznych (m.in. Międzynarodowy Festiwal Piosenki w Sopocie, Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki w Opolu, gdzie zdobył wiele wyróżnień). Pomiędzy 1964 a 1966 zagrał koncerty w Czechosłowacji, NRD, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. W tym okresie muzycy pojawili się także w filmach: Zbrodniarz i panna Janusza Nasfetera i Dwa żebra Adama Janusza Morgensterna.

Kościół św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej, miejsce premiery Mszy beatowej

13 kwietnia 1967 wystąpili obok The Rolling Stones podczas ich koncertu w Warszawie. Powolny spadek popularności zaczął się od lata 1967 kiedy z zespołu odszedł Ryszard Poznakowski. W 1968 wzorem awangardy rockowej zrealizowali Msza beatowa „Pan przyjacielem moim” napisaną przez Katarzynę Gärtner i Kazimierza Grześkowiaka. Premiera spektaklu odbyła się w kościele św. Krzysztofa w Podkowie Leśnej pod Warszawą.

W 1971 roku zespół zawiesił swoją działalność. Wznowił ją w 1972, jednak poza występem na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu nie odniósł większych sukcesów. W zasadzie w 1976 roku zespół zakończył działalność, w 1977 roku występował już tylko okazjonalnie z nowymi solistami (J. Góraj, S. Pasternak, I. Woźniacka) i zazwyczaj pod nową nazwą Longplay.

Niektórzy wokaliści kontynuowali solową karierę – np. Karin Stanek, Helena Majdaniec, Maciej Kossowski czy Jacek Lech.

Obecnie wielu muzyków Czerwono-Czarnych już nie żyje: Klaudiusz Maga zmarł 27 lutego 1971, Ryszard Gromek 27 września 1984, Józef Krzeczek 22 sierpnia 1991, Tadeusz Mróz 17 września 1991[1], Helena Majdaniec 18 stycznia 2002, Przemysław Gwoździowski 23 września 2005, Jacek Lech 25 marca 2007, Toni Keczer 24 listopada 2009, Katarzyna Sobczyk 28 lipca 2010, Karin Stanek 15 lutego 2011, Henryk Zomerski 16 kwietnia 2011.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Na KFPP w Opolu[edytuj | edytuj kod]

  • wyróżnienie dla Michaja Burano
  • wyróżnienie dla Heleny Majdaniec
  • wyróżnienie dla Katarzyny Sobczyk
  • wyróżnienie dla Karin Stanek
  • 1964 – III nagroda dla piosenki "O mnie się nie martw"
  • 1966 – nagroda Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji za piosenkę "Nie bądź taki Szybki Bill"
  • 1967 – nagroda Towarzystwa Przyjaciół Opola za piosenkę "Trzynastego"

Pozostałe[edytuj | edytuj kod]

  • 1972 – Srebrny Pierścień na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Grupa ta przez długi czas rywalizowała z zespołem Niebiesko-Czarni.
  • W 1961 roku zespół zorganizował ogólnopolski konkurs Szukamy Młodych Talentów.
  • Kilka piosenek Czerwono-Czarnych przypomnieli w przedstawieniach muzycznych artyści Teatru Studio Buffo ("Był taki ktoś", "Dwudziestolatki", "Lucille", "Mały Książę", "Nie bądź taki Szybki Bill", "O mnie się nie martw", "Wala twist").
  • Niektóre piosenki zespołu wykonywane są także przez artystów młodego pokolenia (Doda, Kasia Klich).
  • Piosenka "Pod papugami" najbardziej znana jest w wykonaniu Czesława Niemena.
  • Piosenki "Będziesz tylko w tej piosence" i "Opowiedz mi swoją historię" zostały przypomniane w programie telewizyjnej MdM, czyli Mann do Materny, Materna do Manna.
  • Piosenka "Nie wiem, czy to warto" znana jest też z wykonań Czesława Niemena, Krystyny Jandy, Katarzyny Groniec.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dyskografia Czerwono-Czarnych.

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński, Encyklopedia polskiego rocka, wyd. IV, Poznań 2006, s. 142.