Czerwony Las

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Na mapach: 51°22′48,40″N 30°02′56,69″E/51,380110 30,049080

Tabliczki ostrzegające o napromieniowaniu w Czerwonym Lesie
Strefy napromieniowania w Europie po katastrofie w Czernobylu

Czerwony Las, zwany również Czerwonym Borem lub Magicznym Lasem (ukr.: Рудий ліс, ros.: Рыжий лес) – nazwa odnosząca się do drzew otaczających w promieniu 10 km elektrownię jądrową w Czarnobylu. Nazwa "Czerwony Las" pochodzi od rudawoczerwonego koloru sosen, które obumarły z powodu wchłonięcia wysokiej dawki promieniowania spowodowanej katastrofą w Czarnobylu. W wyniku przeprowadzenia akcji oczyszczania skażonej strefy, Czerwony Las został zrównany z ziemią przy pomocy buldożerów a napromieniowane drzewa zakopano w tzw. cmentarzysku odpadów promieniotwórczych. Okolice Czerwonego lasu stanowią jeden z najbardziej skażonych obszarów na świecie.

Katastrofa i akcja oczyszczania[edytuj | edytuj kod]

Czerwony Las znajduje się w czarnobylskiej strefie zamkniętej, która otrzymała najwyższe dawki promieniowania w wyniku przejścia chmury radioaktywnego pyłu i dymu po katastrofie w Czarnobylu. Drzewa umarły z powodu tak silnego skażenia promieniotwórczego. Eksplozja i ogień w reaktorze nr 4 zanieczyściły glebę, wodę i atmosferę poziomem promieniowania równym dwudziestu atakom atomowym na Hiroszimę i Nagasaki[1]

W wyniku akcji oczyszczania, przeprowadzonej po katastrofie, większość sosen została zniszczona przy pomocy buldożerów i zakopana w rowach przez tzw. likwidatorów. Następnie rowy zostały zasypane grubą warstwą piasku i zasadzono tam nowe drzewa. Obawiano się, że kiedy drzewa obumrą, materiały promieniotwórcze wsiąkną do wód gruntowych. Ludzie zostali ewakuowani ze skażonej strefy wokół Czerwonego Lasu.

Przyroda w strefie[edytuj | edytuj kod]

Kiedy ludzie opuścili ten obszar w 1986 roku, osiedliły się tam zwierzęta. Radioaktywne skażenie wywarło silny wpływ na florę i faunę Czerwonego Lasu. Różnorodność biologiczna Czerwonego Lasu wzrosła po wybuchu w elektrowni jądrowej. Ze sprawozdań wynika, że występuje większa liczba mutacji wśród niektórych roślin w strefie. Powyższe wyniki badań stanowią bazę dla niepotwierdzonych opowieści o "lesie cudów", zawierającym wiele dziwnie zmutowanych roślin. W szczególności, niektóre drzewa mają dziwnie skręcone gałęzie, które nie są zwrócone w kierunku nieba.

W latach po katastrofie, niektóre rośliny zaczęły wykazywać gigantyzm, przejawiający się normalnym kształtem i rozmiarem znacznie powyżej średniej dla danej odmiany. Gigantyzm i inne anomalie roślin Czerwonego Lasu można zobaczyć w najbardziej radioaktywnych częściach strefy zamkniętej.

Strefa Czerwonego Lasu pozostaje jednym z najbardziej skażonych obszarów na Ziemi. Jednakże, zona okazała się zaskakująco płodnym siedliskiem dla wielu zagrożonych gatunków. Ewakuacja obszaru wokół reaktora atomowego przyczyniła się do stworzenia bujnego i unikalnego rezerwatu przyrody. Film dokumentalny telewizji BBC z 1996 roku zatytułowany "Inside Chernobyl's Sarcophagus" (We wnętrzu czarnobylskiego sarkofagu) pokazuje ptaki przelatujące przez ogromne dziury w strukturze reaktora jądrowego. Długofalowy wpływ radioaktywnego opadu na florę i faunę tego regionu nie jest w pełni znany, gdyż rośliny i zwierzęta mają znacząco różną i zmieniającą się odporność na promieniowanie. Zaobserwowano, ze niektóre ptaki mają skarłowaciałe pióra ogonowe. Odnotowano populacje bocianów, wilków, bobrów i orłów w tym regionie.

Obecnie[edytuj | edytuj kod]

Obecnie, promieniowanie w Czerwonym Lesie może osiągnąć poziom 1 R/h (rentgen na godzinę), ale poziom 10 mR/h (milirentgeny na godzinę) występuje znacznie częściej. Ponad 90% skażenia radioaktywnego w Czerwonym Lesie jest skoncentrowane w glebie. Naukowcy planują wykorzystać skażone promieniowaniem, wymarłe miasto Prypeć oraz otaczające je obszary jako unikalne laboratorium przeznaczone do modelowania procesów rozprzestrzeniania się radionuklidów powstałych przy wybuchu brudnej bomby albo ataku środkami chemicznymi lub biologicznymi. Obszar ten oferuje niezrównane możliwości pełnego zrozumienia procesu przejścia radioaktywnych odpadów przez tereny miejskie i wiejskie.

Wydaje się, że przyroda zony nie tylko przetrwała, ale również rozkwitła z powodu znacznego ograniczenia wpływu człowieka. Strefa stała się "Radiologicznym Rezerwatem". Uważa się, że podobno występowały przypadki deformacyjnej mutacji zwierząt z Czerwonego Lasu, ale żaden z nich nie został udowodniony, z wyjątkiem częściowego albinizmu u jaskółek. Obecnie istnieje problem skażenia gleby izotopami strontu 90Sr i cezu 137Cs, których czas połowicznego rozpadu wynosi około 30 lat. Najwyższe stężenie izotopu 137Cs zaobserwowano w powierzchniowych warstwach gleby, gdzie jest on wchłaniany przez rośliny i owady żyjące w tych rejonach. Niektórzy naukowcy obawiają się, że radioaktywność będzie oddziaływać na ten obszar przez parę następnych pokoleń.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]