Czerwony Sztandar (periodyk po polsku)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy periodyku. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Czerwony Sztandar
Kraj  ZSRR
Pierwsze wydanie 1939
Ostatnie wydanie 1941
Średni nakład 40.000 egz.

Czerwony Sztandar, Gazeta Codzienna Zarządu Politycznego Frontu Ukraińskiego[1]gazeta wydawana w języku polskim we Lwowie po agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 przez okupacyjne władze sowieckie od 5 października 1939 do agresji III Rzeszy na ZSRR 22 czerwca 1941 i zakończenia sowieckiej okupacji Lwowa.

Nakład wynosił 40 tys. egzemplarzy. Redaktorem naczelnym byli J. A. Mańkowski oraz J. Markiewicz, od kwietnia 1941 E. W. Radecki. Swoje teksty zamieszczali na jego łamach: Wanda Wasilewska, Julian Stryjkowski, Leon Chwistek, Władysław Broniewski, Stanisław Jerzy Lec, Janina Broniewska, Lucjan Szenwald, Tadeusz Boy-Żeleński i inni.

Rysunki satyryczne F. Pareckiego w "Czerwonym Sztandarze" z września 1940 (tekst: Stanisław Jerzy Lec)

W sierpniu 1940 Wszechzwiązkowy Komitet dla Spraw Szkół Wyższych zaprosił polskich uczonych z lwowskich uczelni do zwiedzenia Moskwy i jej placówek naukowych. Pod koniec września 1940 ukazywały się na łamach gazety na temat tej podróży teksty profesorów: Minkiewicza, Nowickiego, Bartla, Kulczyńskiego, Cieszyńskiego, Ochęduszki, Piłata, Rosłońskiego i Żeleńskiego[2]. Spośród 18 uczestników wycieczki 7 profesorów zostało rozstrzelanych przez Einsatzkommando zur besonderen Verwendung 4 lipca 1941, po rozpoczęciu okupacji Lwowa przez III Rzeszę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • E. Czop, Obwód Lwowski pod okupacją ZSRR w latach 1939-1941, Rzeszów 2004, s. 216-218.

Przypisy

  1. podtytuł do listopada 1939 roku, Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. 1, Warszawa 1998, s. 70.
  2. Agnieszka Cieślikowa. Prasa okupowanego Lwowa. 1997