Czerwony szlam

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zbiornik czerwonego szlamu w mieście Arvida, w Kanadzie.
Zbiornik czerwonego szlamu w mieście Stade, w Niemczech.

Czerwony szlam – jest produktem ubocznym produkcji aluminium w tzw. procesie Bayera.

Pojawia się on jako nierozpuszczalny osad zawierający tlenki żelaza, tytanu i różne związki krzemu podczas ekstrakcji roztworu aluminium w boksytach z roztworem wodorotlenku sodu. Charakterystyczny czerwony kolor "szlamu" pochodzi od skondensowanego w nim tlenku żelaza, którego zawartość może wynosić nawet 60% odpadu[1][2]. Na wyprodukowaną tonę tlenku glinu Al2O3 (będącego półproduktem, służącym w następnym procesie Halla-Héroulta; z każdej tony tlenku wytwarza się około pół tony czystego metalu), w zależności od jakości boksytu, powstaje od około 0,33 tony (z boksytu w Surinamie) do 2 ton (z boksytu w Arkansas) czerwonego szlamu. W skali całego świata przetwarza się (dane z 1997 roku[1]) ok. 50 milionów ton boksytów rocznie, z których produkuje się 30 mln ton tlenku glinu (a z tego – 15 mln ton metalu) pozostawiając 30 mln ton czerwonego szlamu. Czerwony szlam jest toksyczny, żrący (pH wynosi od 10 do 13).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Satish Chandra: Waste materials used in concrete manufacturing (ang.). [dostęp 2010-10-06].
  2. Christoph Schmitz: Handbook of aluminium recycling (ang.). [dostęp 2010-10-06].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]