Czesław Bielecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czesław Bielecki
Czeslaw Bielecki 2010.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1948
Warszawa
Poseł III kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Akcja Wyborcza Solidarność
Okres urzędowania od 20 października 1997
do 18 października 2001
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Czesław Bielecki (ur. 3 maja 1948 w Warszawie) – polski architekt, publicysta i polityk, działacz opozycji w PRL, poseł na Sejm III kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Warszawie w zasymilowanej rodzinie inteligencji żydowskiej[1][2]. W 1973 ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1997 uzyskał stopień doktora nauk technicznych w zakresie architektury i urbanistyki na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej na podstawie rozprawy pt. Gra w miasto.

Jako architekt pracował i odbywał staże zawodowe we Francji, Izraelu i RFN. W 1984 założył i zaczął prowadzić firmę architektoniczną "Dom i Miasto".

Działalność w okresie PRL[edytuj | edytuj kod]

Działał w opozycji demokratycznej. W 1968 brał udział w wydarzeniach marcowych, został aresztowany za próby koordynowania protestu studentów Politechniki i Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1970–1979 był członkiem konspiracyjnej grupy "Polska Walcząca", a w latach 1979–1980 Polskiego Porozumienia Niepodległościowego.

W 1979 rozpoczął współpracę z paryską "Kulturą", publikując tekst Wolność w obozie. Regularnie pisywał w tym czasopiśmie do końca lat 90. Materiały opozycji antykomunistycznej przekazywał do Francji poprzez zorganizowaną przez siebie sieć kurierów[3]. Publikował liczne artykuły w prasie podziemnej, w okresie opozycyjnym posługiwał się pseudonimem Maciej Poleski.

Od 1980 należał do NSZZ "Solidarność". Zasiadał w Komisji Kultury MKZ Regionu Mazowsze. Po wprowadzeniu stanu wojennego ukrywał się. Zaangażował się w działalność wydawnictw podziemnych: był współautorem Małego Konspiratora, publikował m.in. w Tygodniku KOS i Tygodniku Solidarność. W latach 1982–1989 był założycielem i szefem Wydawnictwa CDN. Dwukrotnie aresztowany: w maju 1983, a następnie w kwietniu 1985, oskarżony o próbę obalenia ustroju. Za drugim razem został zwolniony po około jedenastu miesiącach. W trakcie osadzenia, domagając się przyznania mu statusu więźnia politycznego, prowadził głodówkę, podczas której był dokarmiany przymusowo[4]. We Francji powstał wówczas komitet działający w jego obronie. W 1989 Czesław Bielecki uczestniczył w Konferencji Praw Człowieka w Leningradzie, organizowanej przez radzieckich opozycjonistów.

Działalność w III RP[edytuj | edytuj kod]

W latach 1990–1995 jako doradca prezydenta Lecha Wałęsy zasiadał w Radzie ds. Stosunków Polsko-Żydowskich oraz kierował Zespołem ds. Reformy Administracji Publicznej. W 1992 był doradcą w rządzie Jana Olszewskiego. W 1995 założył Komitet Stu, przekształcony następnie w partię Ruch Stu. W latach 1997–2001 sprawował mandat posła na Sejm III kadencji, wybranego w Warszawie z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Przewodniczył Komisji Spraw Zagranicznych.

W 2001 wraz z pozostałymi działaczami Ruchu Stu przystąpił do PPChD. W tym samym roku bez powodzenia ubiegał się o reelekcję[5]. Później należał do SKL-RNP, następnie wycofał się z bieżącej polityki i powrócił do pracy zawodowej w ramach swojej pracowni architektoniczno-budowlanej.

W wyborach samorządowych w 2010 był bezpartyjnym kandydatem z ramienia Prawa i Sprawiedliwości na prezydenta Warszawy, zajmując 2. miejsce z wynikiem 23,16%[6].

Należy do Stowarzyszenia Wolnego Słowa, Stowarzyszenia Architektów Polskich, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, PEN Clubu. Jest inicjatorem utworzenia w Warszawie SocLandu (Muzeum Pamięci Komunizmu). Publikuje felietony z cyklu Na własny rachunek – najpierw publikowane we "Wprost", później w tygodniku "Uważam Rze".

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ma trzech synów. Jego żona Maria Twardowska zmarła w 2004. Jest związany ze scenarzystką Iloną Łepkowską[7].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2006 został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[8].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Mały konspirator (z Janem Krzysztofem Kelusem i Urszulą Sikorską, 1983)
  • Mały jawniak (1988)
  • Gra w miasto (1996)
  • Plan akcji (1997)
  • Głowa (2003)
  • Więcej niż architektura. Pochwała eklektyzmu (2005)
  • Wizja Polski (2007)
  • Scenarzysta (2009)
  • Wolność zrób to sam (2010)

Przypisy

  1. Piotr Gursztyn: Erudyta w szturmie na stolicę. rp.pl, 24 września 2010. [dostęp 26 września 2010].
  2. Krzyczeć z ofiarą. 60. rocznica likwidacji łódzkiego getta. polish-jewish-heritage.org. [dostęp 23 września 2010].
  3. Czesław Bielecki. polskieradio.pl, 10 września 2010. [dostęp 13 maja 2011].
  4. Bartosz Janiszewski, Piotr Śmiłowicz: Jak pięść do nosa. Rzecz o Czesławie Bieleckim. newsweek.pl, 28 września 2010. [dostęp 13 maja 2011].
  5. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 23 września 2010].
  6. Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 7 stycznia 2011].
  7. Kandydat PiS na prezydenta Warszawy żyje w konkubinacie. gazeta.pl, 8 października 2010. [dostęp 11 października 2010].
  8. M.P. z 2007 r. Nr 18, poz. 208

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]