Czetnicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Czetnicy (serb. četnici, четници) – członkowie serbskich oddziałów partyzanckich w czasie II wojny światowej, wiernych królowi Piotrowi II Karadziordziewiciowi. Nazwa "czetnicy" pochodzi od serbskiego słowa "czeta", (serb. četa, чета), oznaczające oddział.

"Za króla i ojczyznę – wolność albo śmierć" sztandar oddziałów czetnickich

Naczelnym dowódcą był generał Dragoljub Mihailović. Byli oni zwolennikami dominacji Serbów w Jugosławii[potrzebne źródło]. Walczyli głównie przeciw chorwackim ustaszom, bośniackim i albańskim oddziałom Waffen-SS oraz przeciwko komunistycznej partyzantce. Niekiedy ze względów taktycznych (głównie walka z komunistami) zawierali porozumienia z dowódcami wojsk okupacyjnych w Jugosławii. Akcji zaczepnych przeciwko hitlerowcom z reguły nie podejmowali, gdyż ich dowódca planował je rozpocząć dopiero po desancie aliantów na Jugosławię. W czasie wojny uratowali blisko 500 lotników alianckich, którzy zostali strąceni nad Jugosławią. W końcowym okresie wojny zostali jednakże pokonani przez komunistyczną partyzantkę Josipa Broz Tity i zgładzeni lub uwięzieni po jej zakończeniu. Do tradycji czetników powróciły serbskie jednostki paramilitarne podczas wojen secesyjnych w Jugosławii, które wspólnie z Jugosłowiańską Armią Ludową uczestniczyły m.in w oblężeniu Vukovaru oraz toczyły walki na terenie Chorwacji i Bośni.

Inne znaczenia:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]