Czosnek białawy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Czosnek białawy
Tema Nezahat Gokyigit Park 1060674 20080513131622.JPG
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd szparagowce
Rodzina czosnkowate
Rodzaj czosnek
Gatunek czosnek białawy
Nazwa systematyczna
Allium christophii Trautv.
Trudy Imp. S.-Peterburgsk. Bot. Sada 9:268. 1884
Synonimy

Allium albopilosum C. H. Wright,

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiatostan
Kwiat

Czosnek białawy, czosnek Krzysztofa (Allium christophii Trautv. ) – gatunek rośliny należący do rodziny czosnkowatych. Gatunek występuje na terenie północnego Iranu, Turcji i Turkiestanu[2].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina w czasie kwitnienia osiąga wysokość 50 cm.
Cebula
Kulista, duża.
Łodyga
Prosto wzniesiona, sztywna, obła, dęta, bezlistna; wysokość w uprawie do 50 cm. Średnica kwitnącej rośliny 20-25 cm.
Liście
Płaskie, zaostrzone, długie do 40 cm, szerokie do 4 cm. Z wierzchu nagie, pod spodem z białymi włoskami. Zanikają po przekwitnieniu.
Kwiaty
Zebrane w gęsty, w miarę przekwitania rozluźniający się, średnicy do 25-30cm baldachy pozorne na szczycie łodygi, liczące do 80 kwiatów średnicy do 4 cm. Przed rozwinięciem kwiatostan osłonięty jest błoniastą, białawą okrywą. Szypułki wydłużają się w czasie kwitnienia do 5-10 cm, po przekwitnieniu twardnieją. Działki lila (u roślin uprawnych często ciemniejsze, do purpurowych) z metalicznym połyskiem. Zalążnia trójdzielna, zielona, silnie uwydatniająca się w przekwitających kwiatach.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, geofit. Roślina w naturze występuje w zbiorowiskach stepowych. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Przyciąga motyle i pszczoły.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna – roślina stepowa, do zastosowania na rabatach i w ogrodach skalnych. stosunkowo łatwa w uprawie. Ze względu na szybko zanikające liście sadzić w sąsiedztwie obficie ulistnionych do jesieni roślin (np. bodziszek). Nadaje się na kwiat cięty i do suszonych bukietów.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Wymagania. Mrozoodporność i wymagania klimatyczne – 4-8 (wg innych źródeł-10) strefa USDA; w Polsce mrozoodporność całkowita. Nasłonecznienie pełne, o wiele mniej wskazany jasny półcień (dobrze, jeśli słońce po południu).
  • Uprawa. Zalecane sadzenie w średnich grupach (10-15 sztuk) głębokość sadzenia 12,5 cm od gruntu do podstawy cebuli, odległość 25-30 cm; termin sadzenia jesienny. Gleba lekka i przepuszczalna, lecz żyzna; wskazana mieszanka torfu, ziemi i nawozu organicznego w stosunku 4:4:1, przy zachowaniu dobrego drenażu. W czasie wegetacji wskazane umiarkowane podlewanie, po zaniknięciu liści gleba winna być sucha. Należy unikać nadmiernego nawodnienia.
  • Rozmnażanie – wysiew nasion lub przez podział cebul (oddzielanie cebul przybyszowych); nasiona zbierać po pełnym dojrzeniu (uwaga: dla zapobieżenia wysypywaniu kwiatostan umieścić w torebce przymocowanej do łodygi), Polecany wysiew wczesną wiosną: styczeń-pocz. marca (po stratyfikacji), przy zapewnieniu temperatury ok. 5 °C (zimna szklarnia). Wschody długie, nieregularne; większość wschodów w ciągu 3 miesięcy; możliwe przelegiwanie części nasion do następnego roku. Dalsza uprawa w doniczkach, początkowo w zimnym inspekcie. Wielkość handlową osiągają po 3-4 latach.
  • Choroby i szkodniki – gatunek nie uszkadzany przez jeleniowate i gryzonie. Przy nadmiernej wilgotności podłoża mogą wystąpić choroby grzybowe.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-09].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-01].