Cztery Wielkie Wynalazki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Cztery wielkie wynalazki
Nazwa chińska
Hanyu pinyin sì dà fāmíng
Zn. tradycyjne 四大發明
Zn. uproszczone 四大发明

Cztery Wielkie Wynalazki – pojęcie używane w Chinach jako symbol potęgi naukowej i technologicznej tego kraju. Są to: druk, kompas, papier i proch, wszystkie one po raz pierwszy pojawiły się w Chinach.

Pierwsze wzmianki o używaniu magnetytu w celu określania kierunków geograficznych pojawiły się w chińskiej literaturze w IV w. p.n.e.[1]. Michel Westphal uważa, że Chińczycy używali kompasu od 121 r., a do Europy dotarł on w XII w.[2]

Pierwszy był papier wynaleziony według tradycji[czyli czego?] w 105 r., ale wytwarzany II w p.n.e. W II w n.e. pojawił się w proch. Druk wynaleziono w VII wieku.

Papier i proch trafiły do Europy drogą lądową, co trwało po kilkaset lat.

Przypisy

  1. Robert Temple: Geniusz Chin, Ars Polona, Warszawa, 1994, str. 149-151
  2. Michel Westphal: Paleomagnetyzm i własności magnetyczne skał, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 1993, ISBN 83-01-11132-1, s. 12