Czubajka ostrołuskowata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Czubajeczka szorstka)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Czubajka ostrołuskowata
Spitzschuppiger Schirmling-1.jpg
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina pieczarkowate
Rodzaj Echinoderma
Gatunek Echinoderma asperum
Nazwa systematyczna
Echinoderma asperum (Pers.) Bon
Docums Mycol. 21(no. 82): 62 (1991)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Echinoderma asperum20061022wa.jpg

Czubajka ostrołuskowata (Echinoderma asperum (Pers.) Bon) – gatunek grzybów z rodziny pieczarkowatych (Agaricaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy takson ten został zdiagnozowany przez Christiaana Hendrika Persoona w 1793 jako Agaricus asper (gatunek pieczarki). Później przez różnych autorów zaliczany był do wielu jeszcze rodzajów. m.in. Amanita (muchomor), Cystolepiota (czubniczka), Lepiota (czubajeczka), Macrolepiota (czubajka). Obecnie ma ponad 40 synonimów łacińskich. Za prawidłową uznaje się diagnozę podaną przez Bona w 1991, który zaliczył ten takson do rodzaju Echinoderma[2]:

Nazwę polską podał F. Teodorowicz w 1933, Władysław Wojewoda w 2003 zaproponował nazwę czubajeczka ostrołuskowa[3]. Po przeniesieniu gatunku do rodzaju Echinoderma obydwie nazwy polskie stały się niezgodne z nazwą naukową.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Ma średnicę od 5 do 12 cm. Młody ma kształt dzwonkowaty do wypukłego, później płasko rozpostarty. U starych owocników pośrodku wklęsły, mięsisty, koncentrycznie pokryty czarniawobrązowymi odstającymi łuskami, które odpadają. Kolor brązowy, pośrodku ciemniejszy. Na środku kapelusza znajdują się czarnobrązowe spiczaste i odstające łuski, które u starszych owocników odpadają[4].

Blaszki

Gęste, białe do kremowych, na końcach rozwidlone[4].

Trzon

Wysokości od 4 do 8 cm, średnica od 0,7 do 1,5 cm. Jest cylindryczny, u podstawy bulwiasto rozszerzony, twardy i zwarty. Początkowo pełny, później pusty, w dolnej części brązowy włóknisty do łuseczkowatego. Szeroki błoniasty pierścień u dojrzałych okazów zwisający, postrzępiony, białawy z wierzchu, od spodu brązowawy[4].

Miąższ

W kapeluszu miękki, w trzonie dosyć łykowaty, białawy. Ma przenikliwy nieprzyjemny "korzenny" zapach (jak tęgoskór cytrynowy Scleroderma citrinum) i kwaśny smak)[4].

Wysyp zarodników

Biały. Zarodniki długo eliptyczne, gładkie, o rozmiarach 6.5-11 × 2-3,5 μm, słabo amyloidalne. Cheilocystidy elipsoidalne lub prawie okrągłe, o rozmiarach do około 30 x 15 μm. Pleurocystyd brak[5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

W lasach iglastych i liściastych, w parkach, w zaroślach, w ogrodach. Lubi cieniste i wilgotniejsze miejsca[4]. Owocniki wytwarza od sierpnia do października[3].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Grzyb lekko trujący, wywołujący wymioty i biegunki[4].

Możliwość pomyłki[edytuj | edytuj kod]

Najbardziej podobna jest Echinoderma echinaceum, która różni się trzonem pokrytym ostrymi łuseczkami (pod pierścieniem) i jest mniejsza.

Przypisy

  1. Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-09-15].
  2. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-09-20].
  3. 3,0 3,1 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  5. MushroomExpert (ang.). [dostęp 2013-09-29].