Czujnik parkowania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Czujnik parkowania
Rozmieszczenie dwóch (z czterech) czujników parkowania - Renault Laguna - tylny zderzak

Czujnik(i) parkowania (z ang. parking sensors) lub asystent parkowania – elektroniczny system zdalnie mierzący odległość samochodu od przeszkody lub innego pojazdu, ułatwiający jego manewrowanie (parkowanie), oparty na zasadzie echosondy (emisja fal ultradźwiękowych).

Elementy systemu[edytuj | edytuj kod]

  • jednostka centralna;
  • wyświetlacz z wmontowanym głośnikiem;
  • czujniki ultradźwiękowe (sensory) w liczbie 3-8 sztuk;
  • przewody montażowe.

Czujnik ultradźwiękowy składa się z:

  • płytki piezoelektrycznej (przetwarza energię elektryczną w mechaniczną i odwrotnie),
  • wodoszczelnego złącza elektrycznego,
  • przepony (przekształca drgania płytki piezoelektrycznej na sygnały ultradźwiękowe),
  • odsprężenia akustycznego,
  • kompensaty temperatury,
  • otworu wyrównawczego.

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

Działanie czujników parkowania (montowane są na zderzakach z tyłu lub przodu) opiera się na pomiarze czasu powrotu fali ultradźwiękowej emitowanej przez czujnik. Sensory pracują jako nadajniki i odbiorniki tzn. emitują falę, którą po odbiciu od przeszkody (inny pojazd, brama wjazdowa, kosz na śmieci, drzewo itp.) odbierają.

Odległość od przeszkody jest obliczana na podstawie czasu powrotu odbitej fali do sensora. O zbliżaniu się pojazdu do przeszkody kierowcę informuje sygnał dźwiękowy; wraz ze zmniejszaniem odległości przerwy między kolejnymi dźwiękami są coraz krótsze.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anton Herner & Hans-Jürgen Riehl, Elektrotechnika i elektronika w pojazdach samochodowych, tytuł oryginału: Der sichere Weg zur Meisterprüfung im Kfz-Techniker-Handwerk, ISBN 83-206-1478-3