Czwarta ściana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Czwarta ściana – w języku teatru, symboliczna granica między widzami a aktorami w teatrze. W rzeczywistości scena otoczona jest zwykle trzema ścianami a czwarta jest wyłącznie konwencjonalna[1]. Istnienie jej ma na celu odizolowanie aktorów by ci mogli skupić się całkowicie na swojej grze, bez świadomości bycia obserwowanymi.

Zburzenie czwartej ściany[edytuj | edytuj kod]

Wyrażenie zburzenie czwartej ściany (ang. Breaking the fourth wall) oznacza zniesienie tej granicy poprzez swoiste zachowanie się aktora lub postaci z gry komputerowej czy filmu animowanego: ten zwraca się bezpośrednio do publiczności, świadom jej obecności, lub daje znać, że wie o tym, że jest obserwowany. Jako pierwsi na pomysł zburzenia owej czwartej ściany wpadli starożytni Grecy. Antyczni aktorzy przerywali przedstawienie i rozpoczynali dialog z publicznością. Zwolennikiem burzenia czwartej ściany był też XX-wieczny dramatopisarz niemiecki Bertold Brecht, który pisał i pokazywał publiczności teatralnej tabliczki z podpowiedziami typu "teraz wszyscy wzdychamy". Bardzo często czwartą ścianę burzył w swoich sztukach William Shakespeare.

Obecnie burzenie czwartej ściany popularne jest w kreskówkach poprzez malowanie na ekranie, świadome monologi do telewidzów, czy też apele do widzów o niewyłączanie kanału.

linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Denis Diderot, w Discours sur la poésie dramatique (1758) opisał ideę takiego wirtualnego muru między widzami a aktorami: Imaginez sur le bord du théâtre un grand mur qui vous sépare du parterre ; jouez comme si la toile ne se levait pas / Wyobraźcie sobie, na obrzeżu sceny, wielki mur oddzielający was od publiczności; grajcie tak, jakby mur ten był tam naprawdę. (Rozdz. 11, "De l'intérêt".)