Czwarta alija

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żydowscy imigranci w Palestynie – około 1930 roku.

Czwarta Alija – masowa imigracja Żydów pobudzonych ideami syjonizmu do Palestyny, która trwała w latach 1924-1931 [1]. Szacuje się, że w tym okresie osiedliło się w Palestynie około 80 000 Żydów pochodzących z Europy Wschodniej [2] – w większości z Rosji, Polski, Rumunii i Litwy. Około 12% imigrantów pochodziło z AzjiJemenu i Iraku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach 1924-1931 w Palestynie osiedliło się około 80 tys. Żydów (w tym prawie 62 tys. Żydów polskich).

Podczas czwartej aliji po raz pierwszy emigrowali przedstawiciele burżuazji żydowskiej z Polski. Byli to rzemieślnicy i drobni przedsiębiorcy, którzy nie widzieli możliwości działania politycznego w Polsce. Ich napływ do Palestyny był silnym impulsem rozwoju. Powstały porty, rozwijał się handel, rozbudowywano Tel Awiw, zakładano nowe szkoły.

1 kwietnia 1925 roku w Jerozolimie powstał Uniwersytet Hebrajski (HaUniwersita HaIwrit beJeruszalaim). Otwarcia dokonał Lord Balfour. Pierwszym rektorem uczelni został dr Judah Magnes. Uczelnia otrzymała silne wsparcie intelektualistów z wielu krajów całego świata.

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]