Czytanie (liturgia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy liturgii. Zobacz też: inne znaczenia tego pojęcia.

Czytanie – w chrześcijaństwie, akt publicznego czytania Pisma Świętego, stanowiący m.in. część liturgii oraz niektórych innych uroczystości religijnych. Czytania są stałym elementem katolickiej Mszy świętej, prawosławnej Boskiej liturgii oraz protestanckich nabożeństw. W zależności od wyznania występują następujące tradycje wyboru czytań:

  • Lectio continua – czytania podczas nabożeństw obejmują kolejne rozdziały danych ksiąg Biblii, co w zamyśle ma umożliwić wiernym poznanie całego Słowa Bożego. Tradycja ta, wywodząca się z kalwińskiego nurtu reformacji, charakterystyczna jest przede wszystkim dla kościołów wywodzących się z tego pnia, m.in. prezbiteriańskich i baptystycznych. Kazania, będące kulminacyjną częścią każdego nabożeństwa, oparte są zawsze na kolejnych czytaniach, tworząc tygodniowe serie, podczas których pastor wyjaśnia kolejne rozdziały Biblii, przedstawiając na początku tło historyczne, następnie elementy teologii, by w końcu skupić się na zastosowaniu pastoralnym. Podczas nabożeństwa czytane są zazwyczaj dwa czytania: pierwsze ze Starego Testamentu i drugie – Nowego Testamentu, zgodnie z tradycją pochodzącą z liturgii św. Justyna Męczennika z II wieku[1]. Zwykle każde czytanie obejmuje jeden rozdział, w sytuacji, gdy jest on krótki – dwa[2].
  • w wielu Kościołach ewangelikalnych i zielonoświątkowych, kazania oparte są na wybieranych przez pastora fragmentach i często nie mają na celu systematycznego wykładu Pisma, lecz raczej nawiązują do kerygmatu lub wybranych prawd wiary. Z tego względu, wiele spośród tych kościołów nie stosuje się do reformowanej zasady lectio continua, a samo czytanie ograniczone bywa wyłącznie do krótkiego tekstu kazalnego, których wybór nie jest w żaden sposób usystematyzowany.

Katolicyzm[edytuj | edytuj kod]

W czasie niedzielnej lub świątecznej Mszy występują w ramach liturgii słowa dwa czytania i Ewangelia: pierwsze pochodzi ze Starego Testamentu lub Dziejów Apostolskich, a treść w nim zawarta powinna mieć bezpośredni lub pośredni związek z Ewangelią w celu podkreślenia ciągłości Starego i Nowego Testamentu. Drugie czytanie nie ma tak silnego związku z Ewangelią i pochodzi z Nowego Testamentu - listów apostolskich lub Apokalipsy. Ewangelia, w zależności od roku odczytywana jest z poszczególnych ksiąg Ewangelii. W Wielką Sobotę odczytywane jest osiem czytań i Ewangelia. W dni powszednie czytane jest czytanie ze Starego Testamentu i Ewangelia. Czytania niedzielne powtarzają się w trzyletnim cyklu (A, B, C), natomiast czytania w dni powszednie według cyklu: rok nieparzysty - I, a rok parzysty - II.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 ks. Peter J. Wallace: Worship: The Heavenly Pattern (ang.). [dostęp 2011-04-10].
  2. Of Public Reading of the Holy Scriptures. W: Directory for the Public Worship of God. Edynburg: Parlament Królestwa Szkocji, 1645-02-06. [dostęp 2011-04-10]. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]