Dámaso Alonso

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dámaso Alonso y Fernández de las Redondas (ur. 22 października 1898 w Madrycie, zm. 25 stycznia 1990, tamże) - hiszpański poeta, filolog i krytyk literacki. Członek Hiszpańskiej Akademii Królewskiej. Chociaż we wczesnych latach należał do Pokolenia 27, jego największe dzieła powstały w latach 40. XX wieku. Znawca i komentator twórczości Luisa de Góngory y Argote. Tworzył poezje refleksyjne, studia o poezji hiszpańskiej i eseje. Pracował jako lektor języka hiszpańskiego na uniwersytetach w Cambridge, Oxford i USA. Początkowo był profesorem w Walencji, później w Madrycie (1939). W 1978 roku otrzymał Nagrodę Cervantesa.

Główne prace[edytuj | edytuj kod]

Prace poetyckie

  • Poemas puros. Poemillas de la ciudad, M., Galatea, 1921.
  • El viento y el verso, M., Sí. Boletín Bello Español del Andaluz Universal, 1925.
  • Hijos de la ira. Diario íntimo, M., Revista de Occidente, 1944 (2ª edic. ampliada, Bs. As., Espasa-Calpe, 1946).
  • Oscura noticia, M., Col. Adonais, 1944.
  • Hombre y Dios, Málaga, El Arroyo de los Ángeles, 1955.
  • Tres sonetos sobre la lengua castellana, M., Gredos, 1958.
  • Poemas escogidos, M., Gredos, 1969 (Contiene poemas no recogidos en libro).
  • Gozos de la vista. Poemas puros. Poemillas de la ciudad. Otros poemas, M., Espasa-Calpe, 1981.
  • Antología de nuestro monstruoso mundo. Duda y amor sobre el Ser Supremo, M., Cátedra, 1985.
  • Álbum. Versos de juventud, B., Tusquets, 1993 (Edición de Alejandro Duque Amusco y María-Jesús Velo. Con Vicente Aleixandre y otros).
  • Verso y prosa literaria, Madrid, Gredos, 1993 (Obras completas, volumen X).

Prace filoloficzne

  • Con el seudónimo Alfonso Donado, traducción de James Joyce, Retrato del artista adolescente, (1926).
  • Edición crítica de las Soledades de Luis de Góngora, (1927).
  • La lengua poética de Góngora (1935).
  • La Poesía de San Juan de la Cruz (1942).
  • Poesía española: Ensayo de métodos y límites estilísticos (1950).
  • Poetas españoles contemporáneos (1952).
  • Estudios y ensayos gongorinos (1955).
  • De los siglos oscuros al de Oro (1958).
  • Góngora y el Polifemo (1960).
  • Cancionero y romancero español (1969).
  • En torno a Lope (1972).

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)