Dół równoległoboczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dół równoległoboczny (łac. fossa rhomboidea) – wgłębienie pomiędzy konarami móżdżku stanowiące dno (powierzchnię przednią) komory IV, podzielone pionowo przez bruzdę pośrodkową (sulcus medianus).

Dół równoległoboczny dzielą również prążki rdzenne komory IV (striae medullares ventriculi IV) poziomo na dwie trójkątne powierzchnie: górną i dolną.

Część górna[edytuj | edytuj kod]

Jest większa od dolnej, tworzy powierzchnię grzbietową mostu. Ograniczają ją biegnące zbieżnie ku górze konary górne móżdżku. Bocznie od bruzdy przyśrodkowej znajduje się wyniosłość przyśrodkowa (eminentia medialis) utworzona przez jądra nerwów czaszkowych i ograniczona bocznie bruzdą graniczną (sulcus limitans). Poniżej od wyniosłości pośrodkowej można wyróżnić wzgórek nerwu twarzowego (colliculus facialis), utworzony przez biegnące w moście wiązki włókien nerwu twarzowego, owijające się dookoła leżącego głębiej jądra nerwu odwodzącego. Bocznie od wzgórka n. twarzowego znajduje się dołek górny (fovea superior).

Część dolna[edytuj | edytuj kod]

Poniżej prążków rdzennych komory IV, bocznie od bruzdy pośrodkowej, znajduje się trójkąt podjęzykowy, czyli trójkąt nerwu podjęzykowego (trigonum hypoglossale, trigonum nervi hypoglossi). Bocznie i ku dołowi od niego znajduje się wąskie pole – trójkąt nerwu błędnego (trigonum nervi vagi).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Janina Sokołowska-Pituchowa: Anatomia człowieka. Warszawa: PZWL, 2006, s. 678. ISBN 8320034477.