Dąbrówka Starzeńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dąbrówka Starzeńska
Panorama Dąbrówki Starzeńskiej
Panorama Dąbrówki Starzeńskiej
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat rzeszowski
Gmina Dynów
Liczba ludności (2008) 445
Strefa numeracyjna (+48) 16
Tablice rejestracyjne RZE
SIMC 0601290
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Dąbrówka Starzeńska
Dąbrówka Starzeńska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dąbrówka Starzeńska
Dąbrówka Starzeńska
Ziemia 49°46′41″N 22°14′14″E/49,778056 22,237222Na mapach: 49°46′41″N 22°14′14″E/49,778056 22,237222
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Dąbrówka Starzeńskawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie rzeszowskim, w gminie Dynów. Leży nad Sanem, 25 km od Sanoka, na granicy Pogórza Przemyskiego i Dynowskiego.

Dąbrówka Starzeńska należy do rzymskokatolickiej parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Siedliskach w dekanacie Dynów. Kościół filialny pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej wybudowano w latach 80. XX w.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

We wsi znajdują się ruiny zamku Kmitów (XV w.). Ruiny otacza rozległy park pełen starych drzew, a w nim dobrze zachowana alejka grabowa. Według podań ludowych zamek miała rzekomo wybudować królowa Bona dla wojewody Firleja. Legenda głosi, że zamek łączy z Dynowem podziemny tunel. Rozbudowano go w kształcie prostokąta wraz z parkiem dzięki następnym właścicielom z rodu Stadnickich. Właściciel Stanisław Stadnicki, zwany Diabłem Łańcuckim, najeżdżał dobra dynowskie kasztelana Wapowskiego.

W 1629 r. budowa zapór i zmiana koryta Sanu pogorszyła stosunki z sąsiadami Wapowskimi, którym rzeka zaczęła zalewać ziemie. Po Stadnickich zamek był w posiadaniu , Ossolińskich, później Podolskich i Parysów, a w XIX wieku przeszedł wraz z osadą w posiadanie Starzeńskich.

W 1863 r. na zamku przebywali przywódcy powstania styczniowego, gen. Marian Langiewicz i gen. Ludwik Mierosławski. Lata swojej świetności zamek ten przeżywał za czasów Starzeńskich, którzy w drugiej połowie XIX w. dobudowali dwór oraz przerobili zamkowe baszty na mieszkania. Zamek szczycił się bogatą biblioteką oraz pokaźnym zbiorem dzieł sztuki.

Po śmierci hrabiego Juliana Starzeńskiego majątkiem do 1939 roku zarządzał jego brat Kazimierz Starzeński. Po wybuchu II wojny światowej w dworze krótko przebywali Niemcy, a po nich do czerwca 1941 roku Rosjanie.

Zamieszkany do 1945 r., potem został spalony i wysadzony przez UPA. Zamek jest częściowo rozebrany i pozostaje w ruinie. W pobliżu zamku, na końcu grabowej alejki wybudowano kaplicę grobową (ok. 1900 r.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]