Dębowina
| Dębowina | |
| Rodzaj miejscowości | wieś |
| Państwo |  Polska |
| Województwo | dolnośląskie |
| Powiat | ząbkowicki |
| Gmina | Bardo |
| Wysokość | 375-400 m n.p.m. |
| Liczba ludności (2006) | 106 |
| Strefa numeracyjna | 74 |
| Kod pocztowy | 57-256 |
| Tablice rejestracyjne | DZA |
| SIMC | 0851241 |
|
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
  Dębowina
|
|
|
Położenie na mapie Polski
 Dębowina
|
|
 50°29′N 16°43′E / 50.483333333333, 16.716666666667Na mapach: 50°29′N 16°43′E / 50.483333333333, 16.716666666667 |
|
Dębowina (do 1945 r. niem. nazwa Eichau) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Bardo.
W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.
Mała wieś o rozproszonej zabudowie leżąca w Grzbiecie Wschodnim Gór Bardzkich po obu stronach drogi nr 8 będącej częścią międzynarodowej drogi E67.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Pierwsze wiarygodne zapiski o wsi znajdują się w ziębickich księgach ziemskich z ok. XIV wieku, w których wzmiankowana jest wieś Eyche. Nazwa wsi Dębowina nawiązuje do nazwy niemieckiej Eichau, która to oznaczała teren porośnięty lasem dębowym. W 1406 r. wieś była własnością Wenke Heringa Pana z Opolnicy. Na początku XVI w. istniały tutaj dwie wioski: Dębowina Dolna i Górna. Wioseczki te były własnością cesarskiej administracyji skarbowej. W 1569 r. zostały sprzedane za kwotę ok. ćwierć tysiąca talarów cystersom z Kamieńca Ząbkowickego. Własnością cystersów wieś była aż do 1810 r. Potem Dębowina należała doMarianny Orańskiej, pani z Kamieńca, żony Albrechta Pruskiego Hohenzollerna, najmłodszego syna króla Prus Fryderyka Wilhelma III, a po jej śmierci aż do 1945 r. był własnością Hohenzollernów osiadłych na zamku w Kamieńcu Ząbkowickim.
Dębowina posiada niewielki tradycje górnicze. Już w XV wieku prowadzone były tutaj poszukiwania kruszców: złota i srebra. Była tutaj nawet niewielka kopalnia, ale po niedługim czasie zaniechano eksploatacji z powodu nieopłacalności. Przez teren wsi od połowy XIV w. przechodziła granica między Śląskiem a Czechami, a ściślej między Księstwem Ziębickim i hrabstwem kłodzkim.
Ważniejsze daty [edytuj]
- 1569 r. - wieś kupili Cystersi z Kamieńca Ząbkowickego.
- koniec XVIII w. - według opisów wieś zamieszkiwało: 9 kmieci, 4 zagrodników, 20 chałupników i 151 mieszkańców
- 1810 r. - wieś stała się własnością Marianny Orańskiej
- 1883 r. - stała się własnością rodu Hohenzollernów
- 1885 r. - wieś zamieszkiwało 290 mieszkańców w 40 domostwach, zdecydowaną większość stanowią katolicy
- 1764 r. - we wsi odkryto złoża antymonu z pewną zawartością srebra
- 1771 r. - wybudowano kopalnię i podjęto roboty górnicze
- 1774 r. - powołano gwarectwo
Ciekawostki [edytuj]
- wieś położona przy historycznej granicy Śląska z ziemią kłodzką.
- w pobliżu wsi przechodzą dwie stare drogi. Jedna to Droga Wojenna zwana (Drogą Armatnią z niem. Kannonenweg) prowadzi z dawnego zamku hrabiego Merveldta na Przełęcz Bardzką, drogą tą wojska pruskie wkroczyły na teren ziemi kłodzkiej od strony Barda. Drugą drogą jest Droga Graniczna, która prowadzi z Przełęczy Bardzkiej na Przełęcz Łaszczową.
- punkt graniczny starej granicy wyznacza stojąca przy drodze nr 8 na Przełęczy Bardzkiej kolumna maryjna.
Bibliografia [edytuj]
- M. Staffa; Przewodnik turystyczny: Wędrówka przez Sudety Środkowe: Góry Wałbrzyskie - Góry Suche - Góry Sowie - Góry Bardzkie; Wyd.PTTK "Kraj"; Warszawa/Kraków 1982r; ISBN 8300004769
- Praca zbiorowa; Mapa: Góry Bardzkie i Złote. Skala 1:60 000: Wyd. P.P.W.Kartogr. im. E.Romera; Warszawa/Wrocław 1993r.; nr BN PB 1005/94
|
||||||||||
