Dębowina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dębowina
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat ząbkowicki
Gmina Bardo
Wysokość 375-400 m n.p.m.
Liczba ludności (2006) 106
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-256
Tablice rejestracyjne DZA
SIMC 0851235
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Dębowina
Dębowina
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dębowina
Dębowina
Ziemia 50°29′N 16°43′E/50,483333 16,716667Na mapach: 50°29′N 16°43′E/50,483333 16,716667

Dębowina (do 1945 r. niem. nazwa Eichau) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, w gminie Bardo.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Mała wieś o rozproszonej zabudowie leżąca w Grzbiecie Wschodnim Gór Bardzkich po obu stronach drogi nr 8 będącej częścią międzynarodowej drogi E67.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wiarygodne zapiski o wsi znajdują się w ziębickich księgach ziemskich z ok. XIV wieku, w których wzmiankowana jest wieś Eyche. Nazwa wsi Dębowina nawiązuje do nazwy niemieckiej Eichau, która to oznaczała teren porośnięty lasem dębowym. W 1406 r. wieś była własnością Wenke Heringa Pana z Opolnicy. Na początku XVI w. istniały tutaj dwie wioski: Dębowina Dolna i Górna. Wioseczki te były własnością cesarskiej administracyji skarbowej. W 1569 r. zostały sprzedane za kwotę ok. ćwierć tysiąca talarów cystersom z Kamieńca Ząbkowickego. Własnością cystersów wieś była aż do 1810 r. Potem Dębowina należała doMarianny Orańskiej, pani z Kamieńca, żony Albrechta Pruskiego Hohenzollerna, najmłodszego syna króla Prus Fryderyka Wilhelma III, a po jej śmierci aż do 1945 r. był własnością Hohenzollernów osiadłych na zamku w Kamieńcu Ząbkowickim.

Dębowina posiada niewielki tradycje górnicze. Już w XV wieku prowadzone były tutaj poszukiwania kruszców: złota i srebra. Była tutaj nawet niewielka kopalnia, ale po niedługim czasie zaniechano eksploatacji z powodu nieopłacalności. Przez teren wsi od połowy XIV w. przechodziła granica między Śląskiem a Czechami, a ściślej między Księstwem Ziębickim i hrabstwem kłodzkim.

Ważniejsze daty[edytuj | edytuj kod]

  • 1569 r. - wieś kupili Cystersi z Kamieńca Ząbkowickego.
  • koniec XVIII w. - według opisów wieś zamieszkiwało: 9 kmieci, 4 zagrodników, 20 chałupników i 151 mieszkańców
  • 1810 r. - wieś stała się własnością Marianny Orańskiej
  • 1883 r. - stała się własnością rodu Hohenzollernów
  • 1885 r. - wieś zamieszkiwało 290 mieszkańców w 40 domostwach, zdecydowaną większość stanowią katolicy
  • 1764 r. - we wsi odkryto złoża antymonu z pewną zawartością srebra
  • 1771 r. - wybudowano kopalnię i podjęto roboty górnicze
  • 1774 r. - powołano gwarectwo

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. M. Staffa; Przewodnik turystyczny: Wędrówka przez Sudety Środkowe: Góry Wałbrzyskie - Góry Suche - Góry Sowie - Góry Bardzkie; Wyd.PTTK "Kraj"; Warszawa/Kraków 1982r; ISBN 8300004769
  2. Praca zbiorowa; Mapa: Góry Bardzkie i Złote. Skala 1:60 000: Wyd. P.P.W.Kartogr. im. E.Romera; Warszawa/Wrocław 1993r.; nr BN PB 1005/94