Długie s

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
ſ
Warianty allograficzne małej litery s: s i ſ

Długie s czyli ſ to wariant allograficzny grafemu "s" występujący na początku i w środku wyrazów z wyjątkiem fug międzywyrazowych. Nazwa długie s odnosi się do kształtu graficznego nie zaś do wartości fonetycznej. Litera ſ była stosowana w historycznych krojach pism w tekstach pisanych alfabetem łacińskim.

Ślad tej litery pozostał w niemieckim znaku ß, który to powstał jako ligatura ſ i ʒ.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Półuncjałę z V-VIII w. charakteryzowało nowatorskie wykształcenie się różnic między wysokością liter. Wydłużenia górne i dolne nastąpiło przejście od pisma dwu- do czteroliniowego. W tym kroju pisma znajdujemy elementy majuskuł jak w uncjałach ale i łacińskiej kursywy zestawione w nowy sposób. Daje to początek dalszego rozwoju pisma antycznego majuskulnego do pisma minuskulnego. Litera S występuje w dwóch odmianach — majuskulnego oraz minuskulnej w postaci ſ.

Minuskuła karolińska z IX-XIII opierała się na piśmie półuncjałowym a miała dla całej Europy Zachodniej epokowe znaczenie. Krój liter jest dostosowany do systemu czteroliniowego. Małe s występuje jedynie w postaci ſ.

Małe s pojawia się później, najpierw podniesione ponad linię pisma na końcu wyrazów, potem pod koniec XI w. w linii pisma. W środku wyrazów spotyka się s od XII w.

W antykwie różnicowanie między s a ſ traci od XVIII w. na znaczeniu. We Francji np. cezurę wyznacza okres Wielkiej Rewolucji Francuskiej.

W Niemczech stosowano do 1941 roku powszechnie w druku pismo gotyckie a jako odręczne tzw. Sütterlin. Rozróżnienie między s a ſ było tu obowiązkowe.

W tekstach polskich ſ spotyka się do XVIII w.

Tekst polski z 1599 roku pochodzący z polskiego tłumaczenia Biblii. Obok zastosowania ſ i s (np. łáſkáwie i czás) dostrzegamy też liczne ligatury np. ß (ſz), dz, cz. ( Znak ʒ należy traktować jak wariant allograficzny litery z.) Te na początku tekstu to przykład dostosowania odstępu między znakami do ich kształtu — kerning.

Z powodu podobieństwa ſ do f w wielu krojach czcionki, stosunkowo często spotyka się błędy w odczytaniu tej litery lub błędy typograficzne wynikłe z zamiany ſ na f lub odwrotnie.

Współczesne zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Symbol całki powstał jako wydłużona litera ſ. Gottfried Wilhelm von Leibniz oparł symbol całki na łacińskim słowie summa (suma), które pisał ſumma.

W zapisie fonetycznym (ʃ) (określane po angielsku jako esh) jest używane w międzynarodowym alfabecie fonetycznym, a oznacza spółgłoskę szczelinową zadziąsłową bezdźwięczną, jak np. na początku polskiego słowa szafa.

Sporadycznie spotyka się użycie ſ do celów dekoracyjnych w niektórych krajach stosujących alfabet łaciński (choć raczej nie w Polsce).

Długie s na współczesnym szyldzie sklepu w Berlinie.
Logotyp likieru Jägermeister.

Znak ſ w systemach komputerowych[edytuj | edytuj kod]

Kodowanie[edytuj | edytuj kod]

W standardzie Unicode znak ſ występuje na pozycji:

  • U+017F (Latin small letter long s — mała litera łacińska długie s)

Na stronach kodowych systemów operacyjnych Windows czy Mac OS znak ten nie występuje.

Dostępność przy pomocy klawiatury[edytuj | edytuj kod]

Znak ſ nie jest dostępny bezpośrednio na standardowych klawiaturach.