Dżajawarman II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dżajawarman II (ok. 770[1] - 850)- założyciel królestwa Angkoru (państwo Khmerów) w Kambodży, panujący w latach 802 – 850.

Odparł atak Czamów i zjednoczył państwa Czenli. Wszyscy późniejsi władcy Angkoru swoje prawa do tronu uzasadniali pochodzeniem od Dżajawarma II, jednak w praktyce owa zasada nie była przestrzegana. W niektórych przypadkach dla udowodnienia ciągłości dynastycznej wystarczało przejęcie haremu po zmarłym lub usuniętym władcy.[2]

Wybudował nową stolicę, która otrzymała nazwę Hariharalaja (stara nazywała się Indrapura). Po rozszerzeniu granic królestwa założył kolejną w Amendrapurze. Ustanowił kult dewaradży (króla-boga) wznosząc w 820 r. jego ośrodek w mieście Mahendra, na wzgórzu Phnom Kulen. Przyjął tytuł maharadży (władcy wszechświata), wypowiadając tym samym posłuszeństwo królowi Jawy i kładąc kres wasalnej zależności Kambodży. Zmarł w Hariharalajanie (dzisiejszy Roluos) w 850 r.

Przypisy

  1. Praca zbiorowa: Wielka Historia Świata - Cywilizacje Azji - Dolina Indusu - Indie - Kambodża. T. 5. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2005, s. 292. ISBN 83-7425-030-5.
  2. Encyklopedia Historyczna Świata. Kraków: 2000. ISBN 83-85909-61-3.