Dżalal ad-Din

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dżalal ad-Din, Dzielal Ed Dyn, Saladyn, (tat.) Cäläletdin - (ur. 1380, zm. 1412), lennik księcia Witolda, chan Złotej Ordy. Syn Tochtamysza.

Dżalal ad-Din był jednym z wielu pretendentów do tronu w targanej wojnami domowymi Złotej Ordzie[1]. Po klęsce w pierwszych latach XV wieku schronił się wraz ze swoją drużyną na terytorium Wielkiego Księstwa Litewskiego i został lennikiem księcia Witolda.

Brał udział w bitwie pod Grunwaldem, walcząc wraz z ok. 1000-3000[2]jeźdźców (Jan Długosz mówi o trzystu) w szeregach wojsk litewskich. W 1411 powrócił do Złotej Ordy. Pokonał i obalił dotychczasowego chana Temüra i zagarnął tron, na którym utrzymał się przez kilka miesięcy, aż do śmierci. Został zabity przez swego brata Kerim Berdiego, następnego chana[3].

Przypisy

  1. Dżelal ad-Din był synem chana Złotej Ordy Tochtamysza
  2. Liczebność wojsk tatarskich jest nieznana. Niektóre źródła podają nawet 20 tysięcy konnych. Tatarzy spod Grunwaldu. SJ/onet.pl, 2010-06-07. [dostęp 2010-07-22].
  3. Б.Д. Греков, А.Ю. Якубовский: Золотая Орда и ее падение. Москва-Ленинград: 1950, s. 403. (ros.)
Poprzednik
Temür
Chan Złotej Ordy
1411 - 1412
Następca
Kerim Berdi