Dżezwa
Dżezwa (tur. cezve) – naczynie kuchenne w kształcie kolby stożkowej, zazwyczaj miedziane, wyposażone w długą rączkę i służące do przygotowywania kawy. Nazwa pochodzi od arabskiego ja*dh*wa(t) - płonący węgiel. Rozpowszechnione w Turcji, na Bałkanach, na Kaukazie i w Rosji. Mehrdad Kia pisząc o życiu codziennym w Imperium osmańskim zauważa, że kawę w dżezwie przyrządzano tam już w XVI wieku[1].
Przygotowując kawę w dżezwie, naczynie napełnia się wrzątkiem, sypie drobno zmieloną kawę, dodaje cukier i stawia na małym ogniu lub najlepiej zagłębia w pojemniku typu łaźni piaskowej. Płyn powinien 2-3 krotnie podnieść się do brzegu naczynia, a z boku spod utworzonej grubej warstwy piany powinna ujść za każdym razem niewielka ilość pary. Kawę z dżezwy nalewa się do malutkich filiżanek bez odcedzania. Umiejętnie przygotowana kawa również w filiżankach jest pokryta grubą warstwą piany.
Poza Turcją można spotkać także dżezwy wykonane ze stali emaliowanej.
Nazwy naczynia w innych językach:
Przypisy
- ↑ Mehrdad Kia, Daily Life in the Ottoman Empire, ABC-CLIO 2011, s.237
Bibliografia [edytuj]
- Danuta Chmielowska: Obiad nad Bosforem. Kuchnia turecka. Warszawa: 1990. ISBN 83-225-0291-5.
- Özcan Ozan: The Sultan's Kitchen: A Turkish Cookbook. Tuttle Publishing: 2001, s. 150. ISBN 9789625939445.
