DB-3

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
DB-3
DB-3
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Komsomolskie Zjednoczenie Przemysłu Lotniczego
Konstruktor Iljuszyn
Typ średni bombowiec dalekiego zasięgu
Konstrukcja metalowa
Załoga 3
Historia
Data oblotu czerwiec 1935
Lata produkcji 1936 - 1941
Dane techniczne
Napęd 2 x silnik gwiazdowy M-85
Moc 850 KM każdy
Wymiary
Rozpiętość 21,4 m
Długość 14,223 m
Wysokość 4,19 m
Powierzchnia nośna 65,6 m²
Masa
Własna 4 778 kg
Startowa 9 000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 400 km/h
Prędkość wznoszenia 416 m/min
Pułap 9 600 m
Zasięg 3 800 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 x 7,62 mm Karabin maszynowy SzKAS
do 2 500 kg bomb
Użytkownicy
ZSRR, Finlandia, III Rzesza, Chiny
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

DB-3 (ros. Дальний Бомбардировщик) – radziecki bombowiec dalekiego zasięgu zaprojektowany w połowie lat 30. XX wieku w biurze konstrukcyjnym Iljuszyna.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki DB-3 sięgają 1931 roku, kiedy to sformułowano wymagania na nowy bombowiec dalekiego zasięgu, mający zastąpić dotychczas używaną maszynę konstrukcji Tupolewa, TB-3. Nowy samolot miał charakteryzować się lepszymi osiągami, a co równie ważne, być mniejszy od poprzednika. Jednym z rozpatrywanych samolotów mogącym sprostać wymaganiom był jednosilnikowy, rekordowy samolot ANT-25 i jego bombowa wersja ANT-36. Samolot przekonstruowano na maszynę dwusilnikową, która pod oznaczeniem ANT-37 (w wersji wojskowej znana jako DB-2) stanęła do konkursu z samolotem Iljuszyna. DB-3 zaczęto konstruować w 1933 roku. Miała być to maszyna o dużej doskonałości aerodynamicznej, napędzana dwoma silnikami gwiazdowymi M-85 (licencyjna wersja francuskich Gnome Rhone 14Kdrs). Prototyp zaczęto budować rok później, a w czerwcu 1935 roku wzniósł się po raz pierwszy w powietrze. Konstrukcja Iljuszyna miała zdecydowanie lepsze osiągi niż samolot Tupolewa i to ją wybrano jako nowy bombowiec dalekiego zasięgu do Radzieckich Sił Powietrznych. Pierwszy prototyp miał niektóre elementy konstrukcji zbudowane z drewna, drugi, który wzniósł się w powietrze 31 marca 1936 roku, był już całkowicie metalowy. Jeszcze w tym samym roku dostarczono pierwszych osiem samolotów seryjnych, oznaczonych jako DB-3 2M-85. W sumie wyprodukowano 1528 bombowców.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

DB-3 był dwusilnikowym dolnopłatem pokrytym gładką blachą duralową. Miał trzyosobową załogę: pilota, nawigatora obsługującego przedni karabin maszynowy i strzelca radiotelegrafistę. Możliwość sterowania samolotem poza pilotem miał również nawigator, na którego stanowisku znajdowały się zdublowane stery. Samolot jak na owe czasy miał nowoczesne wyposażenie, posiadał radiokompas i autopilota. Dobre osiągi samolot zawdzięczał dopracowanemu, czystemu kształtowi aerodynamicznemu.

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Standardowe uzbrojenie tworzyły trzy karabiny maszynowe SzKAS kalibru 7,62 mm, rozmieszczone pojedynczo w wieżyczce dziobowej, górnej i dolnym stanowisku strzeleckim. Maszyna mogła przenosić do 2,5 tony bomb, jednak podczas typowej misji ładunek nie przekraczał 1000 kilogramów.

Wykorzystanie bojowe[edytuj | edytuj kod]

DB-3 służyły w pułkach bombowców dalekiego zasięgu i w pułkach minowotorpedowych lotnictwa floty. Chrzest bojowy przeszły w 1939 roku w Chinach, dokąd wysłano 24 maszyny. Szeroko wykorzystywano je podczas wojny zimowej z Finlandią. Finowie zdobyli kilka bombowców, które później wyremontowane służyły w ich siłach powietrznych. Po ataku Niemiec hitlerowskich na Związek Radziecki również Luftwaffe przejęła zdobyczne DB-3. Podczas II wojny światowej Rosjanie wykorzystywali samoloty w ich podstawowej roli bombowców (brały udział w bombardowaniach Berlina oraz Warszawy), jak również w roli transportowców, maszyn łącznościowych i rozpoznawczych. Ostatni raz wzięły udział w akcjach bojowych w sierpniu 1945 roku, podczas wojny z Japonią.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • TsKB-26 - prototyp
  • DB-3 2M-85 - pierwsza seria produkcyjna
  • DB-3 2M-86 - wersja wyposażona w silniki M-86 o mocy 900 KM
  • DB-3T - wersja torpedowa, przystosowana do przenoszenia 450 mm torpedy 45-36 lub maksymalnie dwóch min morskich MDM-500
  • DB-3TP - prototypowa wersja na pływakach
  • DB-3 2M-86b - wersja wyposażona w silniki M-86b o mocy 1000 KM
  • CKB-54 - prototypowa wersja eskortowa uzbrojona w 20 mm działka SzWAK
  • DB-3F - wersja rozwojowa, późniejszy Ił-4

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]