DB-LK

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
DB-LK
ДБ–ЛК
DB-LKДБ–ЛК
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent OKB-16
Typ bombowiec
Konstrukcja dolnopłat o konstrukcji metalowej z podwoziem chowanym w locie
Załoga 5-6 osób
Historia
Data oblotu 1939
Dane techniczne
Napęd dwa silniki promieniowe M-87
Moc 2 x 700 kW
Wymiary
Rozpiętość 21,60 m
Długość 9,78 m
Powierzchnia nośna 56,87 m²
Masa
Własna 9061 kg
Osiągi
Prędkość maks. 488 km/h
Pułap 8500 m
Zasięg 2900 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 x karabin maszynowy kal. 7,92 mm,

1000 kg bomb

Użytkownicy
ZSRR

DB-LK − dwusilnikowy bombowiec produkcji radzieckiej. Wyprodukowano jedynie jeden egzemplarz prototypowy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1933 r., proj. Wiktor Bielajew rozpoczął prace nad nowym typem bombowców. Prace Bielajewa nad nowym bombowcem przyśpieszyły pomyślnie badania szybowców BP-2 (TsAGI-2, 1934) i BP-3 (1936). Ten ostatni został zbudowany w małych seriach i był używany do szkolenia pilotów w Szkole Latania Marynarki Wojennej.

W 1938 samolot był na ukończeniu. Jako napęd użyto dwóch silników gwiazdowych M-87 i chowane podwozie. Samolot oznaczono DB-LK.

Po opóźnieniach i kłótni wewnątrzpartyjnych, DB-LK w 1939 wykonał pomyślnie swój pierwszy lot na lotnisku Instytutu Badawczego Sił Powietrznych w Czkałowskaja. Badania wykazały bardzo dobre z natury cechy samolotu i parametry lotu, podczas gdy samolot osiągnął, mimo słabego silnika M-87 prędkość do 488 kilometrów na godzinę (na wysokości 5100 metrów). 1 maja 1940 samolot został odsłonięty w Moskwie na paradzie wojskowej na Placu Czerwonym gdzie został przedstawiony opinii publicznej.

Pod wpływem niemieckich bombowców nurkowych, w szczególności Ju 87, został wydany w tym samym roku, obowiązku przekształcenia DB-LK w samolot o podobnej charakterystyce jak Ju 87. Prace nad przekształceniem w bombowiec nurkujący trwały do wybuchu wojny między Trzecią Rzeszą a ZSRR - 22 czerwca 1941 roku. Pierwszy i jedyny zbudowany prototyp został spalony w obawie przed zbliżającym się Wehrmachtem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leonid Sielakow: Beljajews fliegende Flügel, FliegerRevue 5/92