DVB-S

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jedna z pierwszych kart telewizyjnych w standardzie DVB-S2

DVB-S (ang. Digital Video Broadcasting – Satellite) – jest standardem cyfrowej telewizji DVB, nadawanej przez satelity. Do kodowania sygnału używa się MCPC oraz SCPC. Do kompresji audio/wideo przyjęto standard MPEG-2, MPEG-4 część 2 oraz niedawno H.264/MPEG-4 AVC.

DVB-S2[edytuj | edytuj kod]

(ang. Digital Video Broadcasting – Satellite – Second Generation) – rozwinięcie standardu DVB-S, utworzone w 2003 roku. W marcu 2005 roku został uznany przez ETSI za jeden ze standardów nadawania. W Polsce jest wykorzystywany przez platformy cyfrowe: nc+ i Cyfrowy Polsat (na niektórych swoich transponderach). Umożliwia odbiór programów w wysokiej rozdzielczości przy równoczesnym zastosowaniu MPEG-4.

DVB-S DVB-S2
FEC Kodowanie splotowe + Reed-Solomon 1/2, 2/3, 3/4, 5/6, 7/8 LDPC + BCH 1/2, 3/5, 2/3, 3/4, 4/5, 5/6, 8/9, 9/10
Modulacje QPSK QPSK, 8PSK, 16APSK[a], 32APSK[a]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. 1,0 1,1 oznaczone kursywą modulacje – nie są powszechnie stosowane