DVD

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z DVD-ROM)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Logo DVD
DVD (strona zapisywalna)
Obraz uzyskany za pomocą AFM: powierzchnia DVD

DVD (Digital Video Disc lub Digital Versatile Disc) – rozpowszechniony w roku 1995 standard zapisu danych na optycznym nośniku danych, podobnym do CD-ROM (te same wymiary: 12 lub 8 cm) lecz o większej pojemności uzyskanej dzięki zwiększeniu gęstości zapisu.

Płyty DVD dzielą się na przeznaczone tylko do odczytu DVD-ROM oraz umożliwiające zapis na płycie DVD-R, DVD-R DL, DVD-RW, DVD+R, DVD+R DL, DVD+RW, DVD-RAM.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa DVD powstała jako skrótowiec nieoficjalnej nazwy Digital Video Disc (ang. Cyfrowy Dysk Video). W późniejszym okresie podawano rozwinięcie owego skrótu jako Digital Versatile Disccyfrowy dysk ogólnego przeznaczenia. Żadna z tych nazw nigdy nie miała oficjalnego statusu. Nazwą oficjalną jest tylko DVD[1]. Wymowa upowszechniona w języku polskim to: di-wi-di.

Technologia zapisu[edytuj | edytuj kod]

W zamyśle twórców format DVD powstał do cyfrowego zapisu materiałów wideo, jednak rosnące zapotrzebowanie przemysłu komputerowego na nośniki o większej pojemności sprawiło, że DVD stał się formatem uniwersalnym. Dzięki wiązce światła lasera o krótszej długości fali możliwe stało się umieszczenie na płytach tej samej wielkości co CD większej ilości gęściej upakowanych ścieżek.

Format DVD na przełomie XX i XXI wieku stał się jednym z najpopularniejszych nośników materiałów wideo na świecie a zarazem następcą popularnego pod koniec XX wieku dawnego amatorskiego formatu VHS. Rozdzielczość VHS wynosiła 320x576 pikseli natomiast DVD 720x576 w związku z czym format DVD jest pierwszym w historii masowo rozpowszechnionym nośnikiem wideo, który dorównał jakością a zarazem rozdzielczością profesjonalnym nośnikom wideo takim jak na przykład używane do produkcji tv Betacam SP (440x576) z 1986 roku czy DigiBeta (rozdzielczość równa DVD) z 1993 r. Format DVD wynaleziony w 1995 roku to również pierwszy w historii popularny nośnik wideo, który zapewniał prawidłową ostrość obrazu w przeciwieństwie do formatu VHS wynalezionego w 1976 roku, który oferował gorszą ostrość niż profesjonalna kolorowa taśma magnetyczna do rejestracji materiałów audiowizualnych wynaleziona przez firmę Ampex w 1958 roku i używana tylko przez nadawców telewizyjnych. Jedną z głównych zalet i powodów popularności DVD jest także wyjątkowa trwałość w przeciwieństwie do poprzedniego formatu VHS, którego nośniki ulegały ciągłej destrukcji wraz z upływem czasu przez rozmagnetyzowanie a także przez każde kolejne odtwarzanie, które mechanicznie zużywało i stopniowo niszczyło taśmę.

Na płytach DVD zastosowano także dwie warstwy nałożone jedna na drugą, w których można dokonywać zapisu. Warstwa dolna jest warstwą półprzezroczystą. Wiązka lasera w zależności od długości fali i kąta nachylenia może czytać informacje zapisane na warstwie położonej niżej lub też z warstwy wyższej. Kolejną zmianą w stosunku do CD jest możliwość zastosowania krążków DVD o obustronnym zapisie.

W przeciwieństwie do CD, DVD musi zawierać system plików. System plików stosowany na DVD to UDF, będący rozszerzeniem standardu ISO 9660, który używany jest do zapisu danych na CD.

O tytuł następcy formatu DVD walczyły technologie HD DVD i Blu-ray, dyski optyczne o pojemności odpowiednio 15 GB na warstwę i 25 GB na warstwę. Zwycięzcą został format Blu-ray, zaś HD DVD nie przyjęło się na rynku.

Pojemność dysków[edytuj | edytuj kod]

Nośniki w zależności od typu mogą pomieścić od 4,38 gigabajtów (jednowarstwowe, jednostronne płyty, powszechnie znane jako DVD5) do ponad 17 GB danych (płyty dwuwarstwowe, dwustronne). Płyty mają średnicę 12 cm, natomiast grubość nośnika wynosi 1,2 mm.

Najbardziej obrazowo pojemność płyt DVD przedstawia poniższa tabelka:

Standard DVD5 DVD9 DVD10 DVD18
Średnica płyty 12 cm 12 cm 12 cm 12 cm
Liczba stron 1 1 2 2
Liczba warstw 1 2 1 2
Pojemność 4,38 GiB
(4,7 GB)
7,90 GiB
(8,5 GB)
8,75 GiB
(9,4 GB)
15,90 GiB
(17,08 GB)
Czas trwania filmu video MPEG-2 (SP) 2 godziny 4 godziny 4 godziny 7 godzin 15 minut

Dodatkowo krążki -R i +R różnią się nieznacznie pojemnością (dane dla 12cm):

Typ Dysku Liczba sektorów bajtów MiB GB GiB Szybkość
DVD-R SL 2 298 496 4 707 319 808 4 489,25 4,7 4,384 16x
DVD+R SL 2 295 104 4 700 372 992 4 482,625 4,7 4,378 16x
DVD-R DL 4 171 712 8 543 666 176 8 147,875 8,5 7,957 8x
DVD+R DL 4 173 824 8 547 991 552 8 152 8,5 7,961 8x

Odtwarzacz DVD[edytuj | edytuj kod]

Oznaczenie odtwarzaczy DVD
Odtwarzacz DVD Philips

Urządzenie odtwarzające płyty DVD, spełniające standardy DVD-Video i DVD-Audio.

Większość odtwarzaczy DVD wymaga podłączenia do telewizora, ale istnieją również przenośne odtwarzacze DVD z wbudowanym niewielkim monitorem LCD.

Odtwarzacz DVD powinien również spełniać następujące zadania:

Większość odtwarzaczy DVD pozwala również na odtwarzanie płyt CD (CD-Audio, MP3 itp.) oraz Video CD (VCD) i zawiera dekoder kina domowego (np. Dolby Digital, Digital Theatre System (DTS)). Niektóre nowsze modele odtwarzają też pliki wideo w formacie MPEG-4 ASP (tzw. DivXy), spopularyzowane w Internecie, a polskie odtwarzacze umożliwiają odtwarzanie ich z dopasowanymi napisami w formacie *.txt.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikibooks-logo.svg
Zobacz publikację na Wikibooks:
Ripping i konwersja filmu DVD
Commons in image icon.svg
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło DVD w Wikisłowniku

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]