Dajakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wódz Dajaków w rynsztunku bojowym

Dajakowie – zbiorowa nazwa ludów zamieszkujących wnętrze wyspy Borneo.

Dajakowie liczą około 6 mln osób[1]. Przybyli z Sumatry lub Jawy oraz Azji Południowo-Wschodniej. Część wyznaje chrześcijaństwo, część islam, a pozostali animizm. Są to tzw. "łowcy głów" - ich problem zaistniał kiedy próbowano przesiedlać przeludnione wyspy Indonezji na Borneo - brak możliwości koegzystencji Dajaków z innymi ludami. Wielu z Dajaków rząd kolonialny wysyłał na Nową Gwineę jako więźniów skazanych za "łowienie głów". Podstawowym zajęciem Dajaków jest rolnictwo, uprawa ryżu, kukurydzy, manioku oraz rybołówstwo i łowiectwo.

Tworzą system społeczny oparty na patriarchalnej wspólnocie rodowej. Do głównych plemion Dajaków zalicza się: Bachan, Melanau, Murut, Ngadżu, Punan.

Przypisy

  1. Wydawnictwo Naukowe PWN: Dajakowie (pol.). [dostęp 2011-02-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia powszechna PWN. ABCDEF Tom 1. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1983, s. 566.