Daniel Carleton Gajdusek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Daniel Carleton Gajdusek
Data i miejsce urodzenia 9 września 1923
Yonkers
Data i miejsce śmierci 12 grudnia 2008
Tromsø
Zawód biofizyk, pediatra
Odznaczenia
Nagroda Nobla

Daniel Carleton Gajdusek (ur. 9 września 1923 roku w Yonkers, zm. 12 grudnia 2008 w Tromsø) – amerykański biofizyk i pediatra pochodzenia słowackiego, laureat Nagrody Nobla z dziedziny fizjologii i medycyny w roku 1976 za badania nad prionami, wtedy nazywanymi "powolnymi wirusami" (ang. slow viruses).

W latach 1952-1953 pracował w Instytucie Pasteura w Teheranie, badając choroby zakaźne. Od 1958 kierownik laboratorium badawczego instytutu neurologii w National Institutes of Health w Bethesda, tam od roku 1971 kierownik sekcji chorób przewlekłych w Laboratorium Badań Ośrodkowego Układu Nerwowego. Członek m.in. Narodowej Akademii Nauk w Waszyngtonie. Prowadził badania z zakresu pediatrii, wirusologii, neurologii. W 1976 otrzymał Nagrodę Nobla za badania nad czynnikiem wywołującym kuru, obecnie znanym jako priony. Choroba dziesiątkowała autochtonów z Papui-Nowej Gwinei

Gajdusek był homoseksualistą i pedofilem. Fakt współżycia z 300–400 papuańskimi chłopcami potwierdził w szwedzkim filmie dokumentalnym "Geniusz i chłopcy" w reżyserii Bosse Lindquista. W kulturze Papuasów homoseksualizm miał charakter obrzędowy, co Gajdusek wykorzystał, prowadząc tam badania naukowe. Naukowiec został aresztowany. Wywołało to falę sprzeciwu wśród środowiska naukowego, w obronie Gajduska stanęli Benoît Mandelbrot, Robert Gallo, Oliver Sacks czy Lena Einhorn. Gajdusek nie zaprzeczał i nie wstydził się pedofilii. Sam w dzieciństwie również był wykorzystywany seksualnie przez swojego stryja, co wspominał z dumą. Ostatecznie w 1997 r. poszedł na ugodę z sądem i w więzieniu spędził tylko rok[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Beata Tarnowska (red.), Nagrody Nobla. Leksykon PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13393-7

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]