Daniel Cohn-Bendit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Daniel Cohn-Bendit
Europe Ecologie closing rally regional elections 2010-03-10 n14.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1945
Montauban
Poseł do PE VII kadencji
Przynależność polityczna Les Verts
Okres urzędowania od 14 lipca 2009
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Daniel Cohn-Bendit (ur. 4 kwietnia 1945 w Montauban) – niemiecki polityk, poseł do Parlamentu Europejskiego, reprezentujący w różnych kadencjach Francję i Niemcy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Cohn-Bendit urodził się we Francji w niemiecko-żydowskiej rodzinie, która w 1933 roku uciekła przed narodowym socjalizmem. Dzieciństwo spędził w Montauban. W 1958 r. przeniósł się do Niemiec, gdzie jego ojciec był od końca wojny prawnikiem. Uczęszczał do Odenwaldschule w Heppenheim (Bergstraße) w południowej Hesji. Po urodzeniu był oficjalnie bezpaństwowcem. Gdy osiągnął wiek 18 lat, miał prawo do otrzymania obywatelstwa niemieckiego i francuskiego, lecz zrzekł się drugiego, by uniknąć ewentualnego poboru do wojska[1].

Był jednym z przywódców ruchu studenckiego we Francji i paryskiego Maja 68. Zyskał wówczas przydomek „Czerwony Dany”. W 1968 został wydalony z Francji po tym, jak znaleziono przy nim instrukcje produkcji materiałów wybuchowych. Po deportacji zamieszkał we Frankfurcie nad Menem, gdzie został redaktorem naczelnym lewicowej gazety „Pflasterstrand” (był nim do 1990). Przyjaźnił się z Joschką Fischerem - związani byli z alternatywnym klubem Batschkapp i założyli ugrupowanie „Revolutionärer Kampf” (Walka Rewolucyjna)[1].

W 1972 roku zatrudniony został we frankfurckim przedszkolu alternatywnym. Pracował w nim ponad 2 lata[2]. W latach 80. zaangażował się w działalność w niemieckiej partii Zielonych. W latach 1989–1994 kierował nowo powołanym miejskim Urzędem ds. Wielokulturowości we Frankfurcie.

Poseł do Parlamentu Europejskiego od 1994, należący do Grupy Zielonych – Wolny Sojusz Europejski. W wyborach w 1999 wszedł do Parlamentu Europejskiego z listy francuskich Zielonych, w 2004 – z listy Zielonych niemieckich, zaś w 2009 ponownie we Francji, z listy skupionej wokół Zielonych koalicji Europe Écologie. W kadencjach 1999-2004 i 2004-2009 oraz obecnej (2009-2014) współprzewodniczący Grupy. Członek Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych Parlamentu Europejskiego. Popiera ideę federalistyczną w Unii Europejskiej[3].

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Pomimo długotrwałych związków z ruchami lewicowymi poglądy Cohn-Bendita są bardzo zróżnicowane. W 1956 roku brał udział w zamieszkach skierowanych przeciwko komunistycznej gazecie L'Humanité w proteście przeciwko stłumieniu powstania węgierskiego w 1956. W latach 60. zrównywał totalitaryzm radziecki z nacjonalistycznym i krytykował Armię Czerwoną, czym zraził do siebie część ruchu antyfaszystowskiego. Później wspierał interwencję NATO na Bałkanach oraz pierwszą wojnę w Zatoce Perskiej[1].

Jako lider francuskich Zielonych, w reakcji na katastrofę japońskiej elektrowni jądrowej Fukushima, postulował narodowe referendum w sprawie odejścia od energetyki jądrowej[4]. Francja czerpie 80% energii z elektrowni atomowych, a średni czas pracy 58 siłowni to 25 lat. Polityk domagał się także zamknięcia istniejących elektrowni i wspierania sektora energii odnawialnych.

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

W 2001 roku niemiecka dziennikarka Bettina Röhl oskarżyła go o pedofilię na podstawie autocytatów z autobiograficznej książki pt. Wielki Bazar (1975)[5][2]. Podobne relacje zawarł w opublikowanym rok później artykule w piśmie kulturalnym das da[6]. W wywiadzie telewizyjnym w 1982 roku Cohn-Bendit opisywał dalsze szczegóły, podkreślając, że „seksualność dziecka jest czymś wspaniałym” i „uczucie rozbierania przez 5-letnią dziewczynkę jest fantastyczne, bo jest to gra o absolutnie erotycznym charakterze”[7]. Wypowiedzi te były później wielokrotnie krytykowane przez przeciwników politycznych Cohn-Bendita, m.in. przez Declana Ganleya oraz Le Pena[8]. W 2001 roku Cohn-Bendit przyznał, że jego opowieści „dzisiaj byłyby nieakceptowalne”[6]. W 2009 roku podczas debaty z Ganleyem Cohn-Bendit wyjaśnił, że wypowiedzi te były wynikiem szerszego społecznego trendu eksperymentów społecznych, w tym badań nad „dziecięcą seksualnością”, na fali rewolucji seksualnej[9][6][10].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Po polsku ukazały się dwie jego książki, obie w Wydawnictwie Krytyki Politycznej:

  • Maj '68. Rewolta, pod red. Daniela Cohn-Bendita i Rüdigera Dammanna, tłum. Sława Lisiecka, Zdzisław Jaskuła, przedmowa Adam Ostolski, Warszawa 2008, ISBN 978-83-61006-28-2
  • Co robić? Mały traktat o wyobraźni politycznej na użytek Europejczyków, przeł. Agnieszka Adamczak, wstęp Jakub Bożek, Warszawa 2010, ISBN 978-83-61006-82-4

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Piotr Zychowicz, Aleksandra Rybińska: Cohn Bendit - wieczny rewolucjonista. Rzeczpospolita, 2008.
  2. 2,0 2,1 Anna Zechenter: Czerwony Dany. Kraków: Ośrodek Myśli Politycznej, IPN, 2008. ISBN 978-83-60125-54-0.
  3. „Mamy problem, Traktat Lizboński zagrożony”, wiadomosci.wp.pl, 2009-03-24.
  4. Francuscy zieloni chcą atomowego referendum.
  5. W 1972 roku złożyłem podanie o pracę w alternatywnym przedszkolu we Frankfurcie nad Menem. Pracowałem tam ponad 2 lata. Mój ciągły flirt z dziećmi szybko przyjął charakter erotyczny. Te małe pięcioletnie dziewczynki już wiedziały jak mnie podrywać. Kilka razy zdarzyło się, że dzieci rozpięły mi rozporek i zaczęły mnie głaskać. Ich żądania były dla mnie kłopotliwe. Jednak często mimo wszystko i ja je głaskałem, za: Le grand bazar. Entretiens avec Michel Levy, Jean-Marc Salmon, Maren Sell. Denoel: 1975. ISBN 978-2714430106.
  6. 6,0 6,1 6,2 Sixties hero revealed as kindergarten sex author. Guardian, 2001.
  7. Bernard Pivot: Apostrophes. Antenne2, 23 kwietnia 1982.
  8. Jean-Marie Le Pen traite Daniel Cohn-Bendit de „pédophile”. Le Monde, 2011.
  9. „Napisałem to w innym kontekście, w latach 70., kiedy wiele się mówiło o «dziecięcej seksualności». Napisano wtedy wiele bzdur, część z nich mojego autorstwa.”, za: Daniel Cohn-Bendit vs Declan Ganley. Daniel Cohn-Bendit, 1 kwietnia 2009.
  10. Eine Ehrung voller Entschuldigungen. FAZ, 2013.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]