Daniel Cohn-Bendit
| Daniel Cohn-Bendit | |
|
|
| Data i miejsce urodzenia | 4 kwietnia 1945 Montauban |
| Poseł do PE VII kadencji | |
| Przynależność polityczna | Les Verts |
| Okres urzędowania | od 14 lipca 2009 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Daniel Cohn-Bendit (ur. 4 kwietnia 1945, Montauban, Francja) – publicysta, polityk europejski.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Cohn-Bendit urodził się we Francji w niemiecko-żydowskiej rodzinie, która uciekła przed narodowym socjalizmem w 1933 roku. Dzieciństwo spędził w Montauban. Przeniósł się do Niemiec w 1958, gdzie jego ojciec był prawnikiem, od końca wojny. Uczęszczał do Odenwaldschule w Heppenheim koło Frankfurtu. Był oficjalnie bezpaństwowcem po urodzeniu, gdy osiągnął wiek 18 lat, miał prawo do otrzymania obywatelstwa niemieckiego i francuskiego, lecz zrzekł się drugiego, by uniknąć ewentualnego poboru do wojska.
Był jednym z przywódców ruchu studenckiego we Francji i paryskiego Maja 68. Zyskał wówczas przydomek "czerwony Dany". Po wydaleniu z Francji zamieszkał we Frankfurcie nad Menem, gdzie przyjaźnił się z Joschką Fischerem. W latach 1978–1990 był redaktorem naczelnym lewicowego pisma "Pflasterstrand". W latach 80. zaangażował się w działalność w niemieckiej partii Zielonych. W latach 1989–1994 kierował nowo powołanym miejskim Urzędem ds. Wielokulturowości we Frankfurcie.
Poseł do Parlamentu Europejskiego od 1994, należący do Grupy Zielonych - Wolny Sojusz Europejski. W wyborach w 1999 wszedł do Parlamentu Europejskiego z listy francuskich Zielonych, w 2004 – z listy Zielonych niemieckich, zaś w 2009 ponownie we Francji, z listy skupionej wokół Zielonych koalicji Europe Écologie. W kadencjach 1999-2004 i 2004-2009 oraz obecnej (2009-2014) współprzewodniczący Grupy. Członek Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz Komisji Spraw Konstytucyjnych Parlamentu Europejskiego. Popiera ideę federalistyczną w Unii Europejskiej[1].
Jako lider francuskich Zielonych, w reakcji na katastrofę japońskiej elektrowni jądrowej Fukushima Cohn-Bendit postulował narodowe referendum w sprawie odejścia od energetyki jądrowej[2]. Francja czerpie 80% energii z atomu, a średni czas pracy 58 siłowni to 25 lat. Polityk domagał się także zamknięcia istniejących elektrowni i wspierania sektora energii odnawialnych.
W 2001 roku niemiecka dziennikarka Bettina Röhl oskarżyła go o pedofilię na podstawie autocytatów z autobiograficznej książki pt. Wielki Bazar (1975). Cohn-Bendit napisał między innymi W 1972 roku złożyłem podanie o pracę w alternatywnym przedszkolu we Frankfurcie nad Menem. Pracowałem tam ponad 2 lata. Mój ciągły flirt z dziećmi szybko przyjął charakter erotyczny. Te małe pięcioletnie dziewczynki już wiedziały jak mnie podrywać. Kilka razy zdarzyło się, że dzieci rozpięły mi rozporek i zaczęły mnie głaskać. Ich życzenie było dla mnie problematyczne. Jednak często mimo wszystko i ja je głaskałem....[3]
Cohn-Bendit dnia 16 grudnia 2008[4] r publicznie znieważył[5] przeciwników Traktatu Lizbońskiego, wg jego kontestatora, Nigela Farage'a przesłaniem wypowiedzi Cohn-Bendita było określenie jego przeciwników politycznych "umysłowo chorymi".
[edytuj] Publikacje
Po polsku ukazały się dwie jego książki, obie w Wydawnictwie Krytyki Politycznej:
- Maj '68. Rewolta, pod red. Daniela Cohn-Bendita i Rüdigera Dammanna, tłum. Sława Lisiecka, Zdzisław Jaskuła, przedmowa Adam Ostolski, Warszawa 2008 (ISBN 978-83-61006-28-2)
- Co robić? Mały traktat o wyobraźni politycznej na użytek Europejczyków, przeł. Agnieszka Adamczak, wstęp Jakub Bożek, Warszawa 2010 (ISBN 978-83-61006-82-4)
Przypisy
- ↑ "Mamy problem, Traktat Lizboński zagrożony", wiadomosci.wp.pl, 2009-03-24
- ↑ Francuscy zieloni chcą atomowego referendum
- ↑ "Czerwony Dany" Anna Zechenter, "Czerwone Szwadrony postępu" Ośrodek Myśli Politycznej, IPN, Kraków 2008, ISBN 9788360125540
- ↑ Debates - Tuesday, 16 December 2008 - Outcome of the European Council on 11-12 December 2008 - French Presidency’s term of office (debate)
- ↑ British MEP: Europe is a “thug and a bully” that “despises democracy”
