Daniel Inouye

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Daniel Ken Inouye
Daniel Inouye, official Senate photo portrait, 2008.jpg
Data i miejsce urodzenia 7 września 1924
Honolulu, Hawaje
Data i miejsce śmierci 17 grudnia 2012
Waszyngton
Przewodniczący pro tempore Senatu Stanów Zjednoczonych
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Okres urzędowania od 28 czerwca 2010
do 17 grudnia 2012
Poprzednik Robert Byrd
Następca Patrick Leahy
Senator Stanów Zjednoczonych z Hawajów
Okres urzędowania od 3 stycznia 1963
do 17 grudnia 2012
Poprzednik Oren E. Long
Następca vacat
Kongresmen z Hawajów (cały stan)
Okres urzędowania od 21 sierpnia 1959
do 3 stycznia 1963
Poprzednik (pierwszy kongresmen z Hawajów)
Następca Thomas Ponce Gill
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Daniel Ken Inouye (wymowa nazwiska: Ken Inoue 井上建 Inoue Ken) ur. 7 września 1924 w Honolulu, zm. 17 grudnia 2012 w Waszyngtonie) – amerykański polityk, działacz Partii Demokratycznej, który reprezentuje rodzinny stan Hawaje w Senacie Stanów Zjednoczonych od roku 1963.

Od 28 czerwca 2010 przewodniczący pro tempore Senatu Stanów Zjednoczonych, zastąpił na tym stanowisku zmarłego Roberta Byrda.

W latach 1959-1963 zasiadał w Izbie Reprezentantów, a więc reprezentuje Hawaje nieprzerwanie od uzyskania przez nie statusu 50. stanu USA. Był też pierwszym senatorem pochodzenia japońskiego. Odznaczony japońskim Orderem Wschodzącego Słońca.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Kpt. Daniel Ken Inouye w mundurze US Army

Urodził się w Honolulu jako syn japońskich imigrantów. Uczęszczał do miejscowych szkół publicznych. W czasie II wojny światowej służył w szeregach US Army jako ochotnik (1943-1947), wpierw w randze szeregowego. Zwolniono go ze służby w stopniu kapitana. Za swoją dzielność w walkach został uhonorowany 21 czerwca 2001 Kongresowym Medalem Honoru. W trakcie walk stracił prawą rękę.

W 1950 ukończył uniwersytet hawajski, a następnie kontynuował studia na wydziale prawa George Washington University (ukończony w 1952, w 1953 przyjęto go do palestry, dzięki czemu mógł rozpocząć prywatną praktykę.

Jego żona, z którą spędził ponad 57 lat, zmarła 13 marca 2006. Miał z nią syna, Daniela Kena juniora.

Wczesna kariera publiczna[edytuj | edytuj kod]

Jego pierwszym publicznym stanowiskiem była praca w charakterze asystenta prokuratora publicznego w Honolulu (1953-1954). W latach 1954-1958 zasiadał w terytorialnej Izbie Reprezentantów, cały czas piastując urząd lidera większości. Z kolei lata 1954-1958 spędził w hawajskim Senacie.

Pierwszy kongresmen z Hawajów[edytuj | edytuj kod]

Po przyjęciu Hawajów do Unii jako 50. stanu zdobył nominację Partii Demokratycznej jako kandydat na jedynego wówczas reprezentanta Hawajów w Izbie Reprezentantów Stanów Zjednoczonych (istniał tam tylko jeden okręg wyborczy, tzw. At-Large. Drugi stworzono kiedy już zasiadał w Senacie). Po wygraniu wyborów, 21 sierpnia 1959 objął urząd. W 1960 został wybrany ponownie i zasiadał w Izbie Reprezentantów do 3 stycznia 1963.

Senator[edytuj | edytuj kod]

Kiedy urzędujący senator, demokrata Oren E. Long, nie ubiegał się o reelekcję w 1962 r. Inouye zdobył nominację i na to stanowisko. Wygrał wybory większością 69,4 do 30,6 procent głosów. Jego rywalem był republikanin Ben Dillingham. Wybierano go ponownie w latach 1968, 1974, 1980, 1986, 1992, 1998, 2004 i 2010.

Inouye stał się szeroko znany, kiedy był członkiem specjalnej senackiej komisji ds. zbadania Watergate. To on przewodniczył też komisji do zbadania afery Iran-Contras (1987-1989).

23 maja 2005 roku Inouye był jednym z umiarkowanych senatorów demokratycznych, którzy poszli na kompromis z republikanami w sprawie zatwierdzenia trzech konserwatywnych nominacji prezydenta George’a W. Busha, aby uniknąć impasu, przy czym demokraci zachowali sobie prawo korzystnej interwencji w przyszłości.

Poglądy polityczne[edytuj | edytuj kod]

Daniel Inouye jest określany jako umiarkowany liberał:

  • popiera prawo kobiet do przerywania ciąży;
  • popiera pełne i równe prawa obywatelskie dla osób innej orientacji seksualnej;
  • sprzeciwia się planom prywatyzacji programu ubezpieczeń społecznych;
  • sprzeciwia się nieograniczonemu prawu do posiadania broni palnej;
  • nie popiera instytucji kary śmierci;
  • nie popiera kontrowersyjnego PATRIOT ACT;
  • głosował w 2002 przeciwko zgodzie na interwencję w Iraku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]