Daniele Bracciali

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Daniele Bracciali
Daniele Bracciali
Państwo  Włochy
Miejsce zamieszkania Arezzo
Data i miejsce urodzenia 10 stycznia 1978
Arezzo
Wzrost 180 cm
Masa ciała 78 kg
Gra praworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 1995
Zakończenie kariery aktywny
Trener Umberto Rianna
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 49 (8 maja 2006)
Australian Open 2R (2006)
Roland Garros 1R (2005–2007)
Wimbledon 3R (1998, 2006)
US Open 1R (2005, 2006)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 24 (26 września 2011)
Australian Open QF (2013)
Roland Garros SF (2012)
Wimbledon QF (2012)
US Open 3R (2011)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Daniele Bracciali (ur. 10 stycznia 1978 w Arezzo) – włoski tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa.

Występując jeszcze jako junior Bracciali wygrał dwa turnieje wielkoszlemowe w grze podwójnej z roku 1996: Australian Open i Wimbledon, grając za każdym razem w parze z Kanadyjczykiem Jocelynem Robichaudem.

Karierę zawodową rozpoczął w roku 1995. W grze pojedynczej wygrał jeden turniej rangi ATP World Tour, na kortach ziemnych w Casablance z 2006 roku. W finale pokonał wynikiem 6:1, 6:4 Nicolása Massú.

W grze podwójnej Włoch odniósł pięć triumfów w zawodach ATP World Tour; w roku 2005 roku w Mediolanie, 2010 w Petersburgu oraz w 2011 roku w 's-Hertogenbosch, Kitzbühel i Bukareszcie. Ponadto Włoch pięć razy był uczestnikiem finałów deblowych zawodów ATP World Tour.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 49. miejscu w koniec maja 2006 roku, natomiast w zestawieniu deblistów pod koniec września 2011 roku zajmował 24. pozycję.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (1)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2006 Maroko Casablanca Ceglana Chile Nicolás Massú 6:1, 6:4

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (5)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2005 Włochy Mediolan Dywanowa (hala) Włochy Giorgio Galimberti Francja Jean-François Bachelot
Francja Arnaud Clément
6:7(8), 7:6(6), 6:4
2. 2010 Rosja Petersburg Twarda (hala) Włochy Potito Starace Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
7:6(6), 7:6(5)
3. 2011 Holandia 's-Hertogenbosch Trawiasta Czechy František Čermák Szwecja Robert Lindstedt
Rumunia Horia Tecău
6:3, 2:6, 10-8
4. 2011 Austria Kitzbühel Ceglana Meksyk Santiago González Brazylia Franco Ferreiro
Brazylia André Sá
7:6(1), 4:6, 11-9
5. 2011 Rumunia Bukareszt Ceglana Włochy Potito Starace Austria Julian Knowle
Hiszpania David Marrero
3:6, 6:4, 10-8

Finalista (5)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2004 Włochy Mediolan Dywanowa (hala) Włochy Giorgio Galimberti Stany Zjednoczone Jared Palmer
Czechy Pavel Vízner
4:6, 4:6
2. 2011 Katar Ad-Dauha Twarda Włochy Andreas Seppi Hiszpania Marc López
Hiszpania Rafael Nadal
3:6, 6:7(4)
3. 2012 Maroko Casablanca Ceglana Włochy Fabio Fognini Niemcy Dustin Brown
Australia Paul Hanley
5:7, 3:6
4. 2012 Rosja Moskwa Twarda (hala) Włochy Simone Bolelli Czechy František Čermák
Słowacja Michal Mertiňák
5:7, 3:6
5. 2013 Niemcy Halle Trawiasta Izrael Jonathan Erlich Meksyk Santiago González
Stany Zjednoczone Scott Lipsky
2:6, 6:7(3)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]