Danuta Hübner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Danuta Hübner
Hubner Danuta.jpg
Data i miejsce urodzenia 8 kwietnia 1948
Nisko
Szef Kancelarii Prezydenta RP
Okres urzędowania od 2 grudnia 1997
do 13 listopada 1998
Poprzednik Danuta Waniek
Następca Ryszard Kalisz
Komisarz UE ds. polityki regionalnej
Okres urzędowania od 22 listopada 2004
do 3 lipca 2009
Poprzednik Jacques Barrot
Następca Paweł Samecki
Poseł do PE VII kadencji
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 14 lipca 2009
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Wielki Oficer Orderu Zasługi (Portugalia)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Danuta Maria Hübner z domu Młynarska (ur. 8 kwietnia 1948 w Nisku) – polska ekonomistka i polityk, była minister ds. europejskich w rządzie Leszka Millera i była szefowa UKIE, pierwszy polski komisarz w Unii Europejskiej (ds. polityki regionalnej), posłanka do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.

Życiorys

W 1971 ukończyła studia na Wydziale Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki, w 1974 doktoryzowała się na tej uczelni, a w 1980 została doktorem habilitowanym. 18 lutego 1992 uzyskała tytuł profesora nauk ekonomicznych. Pozostaje wykładowcą w Katedrze Ekonomii Rozwoju i Polityki Ekonomicznej SGH.

W latach 1988–1990 odbywała staż w ramach stypendium Fulbrighta na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, a w 1994 w Centre for European Studies na Uniwersytecie Sussex. Wykładała na California State University w San José. W latach 70. przebywała na stypendium w madryckim Universidad Autonoma. W pierwszej połowie lat 90. przewodniczyła Społecznej Radzie Planowania przy Centralnym Urzędzie Planowania.

Od 1992 była redaktorem naczelnym miesięcznika "Gospodarka Narodowa" oraz zastępcą redaktora naczelnego dwumiesięcznika "Ekonomista". W 1994 została doradcą wicepremiera Grzegorza Kołodki ds. społecznych, a w latach 1994–1996 pełniła funkcję wiceministra przemysłu i handlu[1].

Jesienią 1996 organizowała nowo utworzony Urząd Komitetu Integracji Europejskiej. W 1997 po przegranych przez SLD wyborach otrzymała propozycję prowadzenia kancelarii prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, funkcję tę pełniła do 1998. Jesienią tego samego roku została wiceprzewodniczącą Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ, od 2000 pełniła zaś funkcję jej szefa (w randze zastępcy sekretarza generalnego ONZ).

Po wyborach parlamentarnych w 2001 zastąpiła Jacka Saryusza-Wolskiego na stanowisku sekretarza KIE i szefa UKIE, mianowano ją również wiceministrem spraw zagranicznych. Po wygranym referendum akcesyjnym z czerwca 2003 została ministrem-członkiem Rady Ministrów. Przez półtora roku reprezentowała Polskę w Konwencie Europejskim.

22 stycznia 2004 została rekomendowana przez Komisję Spraw Zagranicznych na polskiego komisarza w Brukseli. W maju tego samego roku objęła stanowisko komisarza, członka Komisji Europejskiej przy Pascalu Lamy, francuskim komisarzu ds. handlu. W listopadzie 2004 została komisarzem ds. polityki regionalnej w nowo utworzonej Komisji Europejskiej pod kierownictwem José Manuela Durão Barroso.

W 2009 została kandydatką Platformy Obywatelskiej w wyborach do PE jako lider listy w okręgu Warszawa. Mandat deputowanej uzyskała wynikiem 311 018 głosów[2]. Przyjmując mandat, złożyła rezygnację z członkostwa w Komisji Europejskiej[3]. 20 lipca 2009 została przewodniczącą Komisji Rozwoju Regionalnego w PE[4].

W latach 1970–1987 była członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[1]. Od tego czasu pozostaje bezpartyjna. Należała do Stowarzyszenia Ordynacka[5].

Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 11 listopada 1996, w uznaniu wybitnych zasług w służbie publicznej, została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[6]. W 1997 została odznaczona portugalskim Orderem Zasługi.

Zaangażowana w działalność Kongresu Kobiet, ruchu i powstałego na jego bazie stowarzyszenia działającego na rzecz równego statusu kobiet i mężczyzn. W 2011 została "premierem" tzw. gabinetu cieni Kongresu Kobiet.

Życie prywatne

Danuta Hübner wyszła za mąż tuż po ukończeniu studiów (1971). Ma dwie córki – Ewę i Karolinę[7].

Przypisy

Źródła

Linki zewnętrzne