Dariusz Rosati

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dariusz Rosati
Dariusz Rosati 2007.jpg
Dariusz Rosati (2007)
Data i miejsce urodzenia 8 sierpnia 1946
Radom
Minister spraw zagranicznych
Okres urzędowania od 29 grudnia 1995
do 31 października 1997
Poprzednik Władysław Bartoszewski
Następca Bronisław Geremek
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Dariusz Rosati (2011)

Dariusz Kajetan Rosati (ur. 8 sierpnia 1946 w Radomiu) – polski ekonomista i polityk, minister spraw zagranicznych (1995–1997), członek Rady Polityki Pieniężnej (1998–2004), poseł do Parlamentu Europejskiego VI i VIII kadencji, poseł na Sejm VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się jako Gaetano Dario Rosati. Ojciec, Włoch Angelo[1], przebywał w obozie jenieckim. Po wyzwoleniu zamieszkał w Łodzi. Matka, Polka Wanda[1], przebywała na robotach przymusowych w Niemczech. Jego rodzice rozwiedli się wkrótce po jego narodzinach, ojciec wyjechał do Francji. Gdy Dariusz Rosati miał dziesięć lat, matka w jego imieniu zrezygnowała z jego włoskiego obywatelstwa, a także spolszczyła i przestawiła kolejność jego imion[2].

Wykształcenie i praca naukowa[edytuj | edytuj kod]

Dariusz Rosati jest absolwentem XXII Liceum Ogólnokształcącego im. Jose Marti w Warszawie. Ukończył studia na Wydziale Handlu Zagranicznego Szkoły Głównej Planowania i Statystyki. Równolegle przez kilka lat studiował matematykę na Uniwersytecie Warszawskim[2].

Po uzyskaniu tytułu zawodowego magistra nauk ekonomicznych w 1969 rozpoczął pracę w SGPiS jako asystent. W 1973 obronił pracę doktorską, w 1978 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk ekonomicznych. W 1990 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. Specjalizuje się w dziedzinie polityki makroekonomicznej, integracji europejskiej, finansów i handlu międzynarodowego.

W latach 1970–1990 odbył szereg stażów krajowych i zagranicznych, m.in. we Francji, w Wielkiej Brytanii, w USA i na Węgrzech. Był wielokrotnie ekspertem organizacji międzynarodowych (UNIDO, Bank Światowy, Komisja Europejska, Międzynarodowa Organizacja Pracy). W latach 1986–1987 był profesorem wizytującym na Uniwersytecie w Princeton w USA. W 1985 założył i zajmował stanowisko dyrektora Instytutu Gospodarki Światowej w SGPiS, a następnie dyrektora Instytutu Koniunktur i Cen Handlu Zagranicznego.

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1966–1990 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był sekretarzem Komitetu Uczelnianego PZPR na SGPiS[2]. Od 1987 do 1990 uczestniczył w pracach Komisji ds. Reformy Gospodarczej, a w latach 1988–1989 był członkiem zespołu doradców ekonomicznych Prezesa Rady Ministrów. W wyborach parlamentarnych w 1989 bez powodzenia ubiegał się o mandat senatora w województwie stołecznym.

Na przełomie lat 80. i 90. był jednym z członków rady nadzorczej FOZZ. W latach 1991–1995 pracował w Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ w Genewie jako szef sekcji krajów Europy Środkowej i Wschodniej. Od 1994 do 1997 zasiadał w Radzie Strategii Gospodarczej przy Radzie Ministrów.

Od grudnia 1995 do października 1997 zajmował stanowisko ministra spraw zagranicznych, od 1998 do 2004 zasiadał w Radzie Polityki Pieniężnej I kadencji. Od maja 2003 do września 2005 pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego w Warszawie.

Jest członkiem Komitetu Nauk Ekonomicznych PAN (od 1999), Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego (od 1969), a także European Economic Association i European Association of Comparative Economic Studies. W latach 1998–2001 zasiadał w radzie nadzorczej International Exchange Program (IREX) w Waszyngtonie. W 2001 został członkiem grupy doradców ekonomicznych Przewodniczącego Komisji Europejskiej Romano Prodiego. Do maja 2006 zasiadał w radzie nadzorczej Warszawskiej Grupy Inwestycyjnej Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych. Autor ponad 250 prac naukowych (w tym pięciu książek) wydanych w języku polskim, angielskim, rosyjskim i innych.

W wyborach europejskich w 2004 startował z list Socjaldemokracji Polskiej w okręgu nr 4 obejmującym Warszawę. Mandat deputowanego uzyskał[3], otrzymując 76 834 głosy.

W listopadzie 2007 IPN podał, że Dariusz Rosati w 1968 został zarejestrowany przez Departament I MSW jako kandydat na tajnego współpracownika, w 1976 w kategorii "zabezpieczenie", a w 1978 jako kontakt operacyjny[1]. Z kolei w 1985 został zarejestrowany w Departamencie II MSW (kontrwywiad) w kategorii "kandydat", a listopadzie 1989 w kategorii "zabezpieczenie"[4]. W lipcu 2007 europoseł złożył oświadczenie, w którym zaprzeczył, by współpraca wykraczała poza sporadyczne kontakty[5]. Jego oświadczenia lustracyjne, składane między 1998 a 2004, nie były kwestionowane przez Rzecznika Interesu Publicznego.

W 2009 stanął na czele ruchu politycznego Porozumienie dla Przyszłości, skupiającego m.in. SDPL i Partię Demokratyczną[6]. Z jego listy w wyborach do Parlamentu Europejskiego ubiegał się o reelekcję. Koalicyjny Komitet Wyborczy PdP – CentroLewica nie przekroczył progu wyborczego. W 2011 zadeklarował współpracę z Platformą Obywatelską, biorąc udział w konwencji rocznicowej tego ugrupowania[2]. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku został wybrany z listy PO na posła do Sejmu, zdobywając 59 562 głosy[7]. W Sejmie VII kadencji pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Finansów Publicznych. W wyborach europejskich w 2014 również z ramienia Platformy Obywatelskiej uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji[8].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty (od 1971) z projektantką mody Teresą Rosati, ma dwoje dzieci, syna Marcina i córkę Weronikę Rosati[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1989 oraz Srebrnym Krzyżem Zasługi w 1981, a także Orderami Zasługi Francji, Włoch, Grecji, Ukrainy i Litwy.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Dariusz Rosati. ipn.gov.pl. [dostęp 2013-11-28].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Michał Krzymowski, Rodzina Rosatich, "Wprost" nr 25 z 20 czerwca 2011, s. 24–25
  3. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2011-06-11].
  4. Akta IPN: Siwiec, Rosati, Libicki współpracowali z SB. gazeta.pl, 19 listopada 2007. [dostęp 2011-06-11].
  5. Oświadczenie. rosati.pl, 8 lipca 2007. [dostęp 2011-06-11].
  6. Centrolewica się jednoczy. rp.pl, 1 lutego 2009. [dostęp 2011-06-11].
  7. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2014-05-27].
  8. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-05-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]