Kukuła czerwonoczuba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Dasylophus)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kukuła czerwonoczuba
Dasylophus superciliosus[1]
(Dumont, 1823)
Kukuła czerwonoczuba
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd kukułkowe
Rodzina kukułkowate
Podrodzina kukułki
Plemię Phaenicophaeini
Rodzaj Dasylophus[2]
Swainson, 1837
Gatunek kukuła czerwonoczuba
Synonimy
Podgatunki
  • D. s. cagayanensis (Rand & Rabor, 1967)
  • D. s. superciliosus (Dumont, 1823)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[8]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kukuła czerwonoczuba (Dasylophus superciliosus) – gatunek ptaka z rodziny kukułkowatych (Cuculidae) występujący dość licznie na Filipinach.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Ptak ten występuje endemicznie na Filipinach zasiedlając w zależności od podgatunku[9][10][11][12]:

  • D. s. cagayanensis występuje w prowincji Cagayan (północno-wschodni Luzon).
  • D. s. superciliosus występuje na Luzonie na południe od prowincji Cagayan.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Takson ten po raz pierwszy został opisany przez Dumonta w 1823 roku jako Phænicophaus superciliosus na podstawie okazu znalezionego na Filipinach[3]. Przez część systematyków wydzielany do monotypowego rodzaju Dasylophus[2], natomiast przez innych włączany do rodzaju Phaenicophaeus[12].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwa podgatunki[9][12]:

  • D. superciliosus cagayanensis
  • D. superciliosus superciliosus

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Zbliżenie głowy ptaka z charakterystycznym wzorem piór

Długość ciała 38 cm, masa ciała samców 115 g, samic 120 g[12]. Upierzenie dorosłych osobników połyskująco czarne, na czubku głowy krótki, czerwony grzebień[12]. Końcówki sterówek koloru białego, naga skóra wokół oczu czerwona lub żółtawo-pomarańczowa, tęczówka żółta. Dziób koloru jasnozielonego z pomarańczowym paskiem u jego podstawy[12]. Skok i place z przodu zielonkawe, z tyłu żółte. Upierzenie młodych całe czarne lub brązowe na czole, bez czerwonego grzebienia (grzebień rozwija się stopniowo zastępując brązowe czoło)[12]. Białe końcówki na sterówkach ogonowych mniejsze, dziób brązowo-zielony. Grzebień u podgatunku cagayanensis krótszy, upierzenie na piersi bledsze[12].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Ptak ten zasiedla lasy, również łąki z krzewami, odnotowany na wysokości 100–800 metrów n.p.m.[12].

Na pokarm składają się duże owady (pasikonikowate, chrząszcze), również dżdżownice czy jaszczurki. Skrada się i skacze w splotach winorośli, łapiąc owady, które spadają z gałęzi[12].

Okres rozrodczy przypada na maj – czerwiec. Wygląd i budowa gniazda nieznane. Młode nieopierzone do czasu osiągnięcia masy ciała 60 g[12].

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski)[8]. Gatunek nie jest globalnie zagrożony[13][12]. Wydaje się, że występuje często w lasach, choć te zostały mocno przetrzebione na całym areale występowania tego gatunku[12][14]. Obecny w zdegradowanych lasach zlewni rzeki Angat, na północ od Manili, gdzie lasy przetrwały, ponieważ znajdują się na terenach ważnych dla stolicy ze względu na zaopatrzenie w wodę[12]. Spotykany również w Parku Narodowym Quezon Memorial w centralnym Luzonie, ale siedlisko tego ptaka jest zagrożone, przez nadmierne jego wylesianie, pomimo statusu chronionego[12]. Populacja powinna być monitorowana w celu określenia aktualnego stanu liczebnego.

Przypisy

  1. Dasylophus superciliosus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Dasylophus. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2014-02-14]
  3. 3,0 3,1 Charles Dumont: Dictionnaire des Sciences Naturelles. T. 28. Paryż: F. G. Levrault, Le Normant, 1823, s. 451. (fr.)
  4. René-Primevere Lesson: Traité d'ornithologie. Bruksela: Chez F.G. Levrault, 1830, s. 133. (fr.)
  5. Félix Édouard Guérin-Méneville: Iconographie de la Règne Animale. Paryż, Londyn: J. B. Baillière, 1829-1844, s. 33. (fr.)
  6. William Swainson: On the natural history and classification of birds. Londyn: John Taylor, 1836-1837, s. 324. (ang.)
  7. Edward Blyth. Mr. Blyth's monthly Report for December Meeting, 1842 with Addena subsquently appended. „Journal of the Asiatic Society of Bengal”. 11, s. 925, 1842 (ang.). 
  8. 8,0 8,1 Phaenicophaeus superciliosus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2014-02-17]
  9. 9,0 9,1 Frank Gill, David Donsker (red.): Family Cuculidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.2. [dostęp 2014-07-31].
  10. H. Nuytemans. Notes on Philippine birds: interesting records from northern Luzon and Batan Island. „Forktail”. 14, s. 39-42, 1998 (ang.). 
  11. Denis Lapage: Kukuła czerwonoczuba (Dasylophus superciliosus) (Dumont, 1823). Avibase. [dostęp 2014-02-17].
  12. 12,00 12,01 12,02 12,03 12,04 12,05 12,06 12,07 12,08 12,09 12,10 12,11 12,12 12,13 12,14 Payne 1997 ↓, s. 577.
  13. Red-crested Malkoha Phaenicophaeus superciliosus (ang.). BirdLife International. [dostęp 2014-02-17].
  14. Michael Køie Poulsen. The threatened and near-threatened birds of Luzon, Philippines, and the role of the Sierra Madre mountains in their conservation. „Bird Conservation International”. 5, s. 79-115, 1995 (ang.). 

Biliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Robert Payne: Family Cuculidae (Cuckoos). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 4: Sandgrouse to Cuckoos. Barcelona: Lynx Edicions, 1997. ISBN 84-87334-22-9. (ang.)