Datowanie metodą archeomagnetyczną

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Datowanie metodą archeomagnetyczną - zwane też metodą paleomagnetyczną, metoda datowania względnego kalibrowanego, opiera się na dwóch zjawiskach:

  • zmiany kierunku sił pola magnetycznego
  • zapamiętaniu sił pola magnetycznego w cząsteczkach tlenków żelaza poddanych wysokim temperaturom (glina jest poddawana wysokim temperaturom w procesie wypału ceramiki).

Zawarte w glinie cząsteczki tlenków żelaza układają się na stałe zgodnie z orientacją i natężeniem ziemskiego pola magnetycznego w momencie wypalania. Dzięki porównaniu kierunku sił w przedmiotach glinianych wydatowanych bezwzględnie możemy wydatować znaleziska. Należy pamiętać, że sekwencje chronologiczne muszą być oddzielne dla poszczególnych regionów w związku ze zmiennością ziemskiego pola magnetycznego. Aby ta metoda był przydatna, obiekt datowany musi znajdować się dokładnie w tym samym miejscu, w którym był poddany działalności ognia, ponieważ trzeba bardzo precyzyjnie wyznaczyć orientacje względem geograficznej północy.

Metodą tą można wydatować ceramikę pozostawioną w piecu garncarskim, przepaloną na skutek pożaru polepę, czy wyłożone gliną palenisko.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dorota Ławecka 2003,Wstęp do archeologii, Warszawa-Kraków, Wydawnictwo Naukowe PWN
  • Renfrew C., Bahn Paul, 2002, Archeologia Teoria, Metody, Praktyka, Warszawa, Prószyński i S-ka